อาจารย์ครับ ปัจจุบันผมเป็นผู้บริหารสถานศึกษา แต่เดิมก็เป็นครูผู้สอนแต่ไม่เคยใช้ไม้เรียวในการตีเด็กเลย ใช้เพียงการชี้ตัวหนังสือบนกระดานเท่านั้น ก็ไม่เคยเห็นว่าเด็กจะไม่ฟังเลย การตีเด็กด้วยเหตุผลที่เราบอกว่าอยากให้เขาได้ดี มันมีเหตุผลเพียงพอแล้วหรือ ถ้าไม่ตีเราใช้วิธีอื่นอีกได้ไหมครับ ผมเชื่อว่าครูเรามีความสามารถที่จะชักจูงให้เด็กเขาทำในสิ่งที่ดีได้ด้วยวิธีการที่ถูกต้องเหมาะสม เกิดแรงจูงใจที่ดีสำหรับเด็ก ไม่ใช่เกิดจากความกลัวไม้เรียว ซึ่งบางทีกว่าจะทำให้เด็กรู้ว่าครูตีด้วยความรัก เขาก็เสียความรู้สึก เสียโอกาสในการทำความดีไปมากแล้ว โรงเรียนที่ผมเป็นผู้บริหารปัจจุบันก็ไม่เห็นว่าจะมีครูท่านใดตีเด็กเลย จำนวนเด็กที่อ่านไม่ออกก็มีบ้างซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กที่มีปัญหาหลายด้าน เช่น เด็ก LD เด็กที่มีปัญหาความยากจนมากๆจนไม่ค่อยได้มาโรงเรียน เราก็แก้ปัญหาไปตามสภาพที่เกิดขึ้นในแต่ละคน ทุกภาคเรียนจะมีการวัดความสามารถในการอ่านการเขียนทุกชั้น แล้วนำข้อมูลที่แท้จริงมาคุยกัน ช่วยกันแก้ไขปัญหาทุกคน ทั้งสอนซ่อมเสริม ใช้แบบฝึก คุยกับผู้ปกครองเด็ก หาหนังสือที่น่าสนใจมาไว้ในห้องเรียนและห้องสมุด ก็ช่วยได้มากเหมือนกัน อยากให้คุณครูทุกคนมองปัญหาของเด็กด้วยใจเมตตา อย่าเห็นปัญหาเป็นอุปสรรคในการสอน คงจะช่วยให้การศึกษาของเราพัฒนาต่อไปได้นะครับ