มาคารวะจากใจค่ะ อ.วิรัตน์

ขออนุญาตเรียกตัวเองสั้น ๆ ว่า "ใบไม้" นะคะ สำหรับการสื่อสารใน G2K แห่งนี้

ขอบคุณอย่างยิ่งค่ะสำหรับความคิดเห็นต่องานเขียนของใบไม้ จริง ๆ แล้วตัวเองเขียนบทความหรือหนังสือไม่มากเลย หนักไปทางบทวีดีโอเสียมากกว่า

ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเหมาะกับคำว่า "นักเขียน" เลย และยิ่งห่างไกลเข้าไปอีกกับคำว่า "กวี" เพียงแค่ "รับจ้างเขียน"เท่านั้นเองค่ะ ดูจะเป็นคนเล่าเรื่องราวของคนอื่นผ่านมุมมองของตัวเองมากกว่า

อยากสื่อสารเรื่องราวที่มีประโยชน์ค่ะ  ทุกงานที่รับมาจึงเป็นสิ่งตัวเองมีความรู้สึกร่วมเสมอ ถ้าตัวเองไม่รู้สึกว่าดี แล้วบอกว่าดี ก็รู้สึกเหมือนกับโกหกคนอ่านค่ะ 

ใบไม้เติบโตมาจากคนทำละครเวที และทำกิจกรรมแบบจับแพะชนแกะสารพัดชนิด แล้วหันเหมาสนใจงานสายสารคดี เพราะอยากเรียนรู้ชีวิตจากความจริงค่ะ ไม่มีความคิดอยากสร้างงานชิ้นโบว์แดง เพียงแค่เรียนรู้ระหว่างทางที่พบเจอไปเรื่อย ๆ ค่ะ

น่าสนใจที่อาจารย์บอกว่าใบไม้ยังปล่อยตัวเองออกมาไม่หมด เลยสงสัยว่าตัวเองยังมีอะไรต้องปล่อยออกมาอีกนะ เป็นเสียงสะท้อนที่น่าคิด เพราะตอนนี้ยึดถือวิธีที่รุ่นพี่นักเขียนคนหนึ่งบอกว่า "เขียนอย่างที่มันเป็น" ตัวเองตีความว่าเขียนไปโดยธรรมชาติ ไม่ต้องไปพยายามปรุงมันมาก ถ้าพยายามปรุงมาก อ่านแล้วรู้สึกได้ค่ะว่าเป็นความพยายาม ไม่ใช่ธรรมชาติ

จะบอกอาจารย์ว่า การได้อ่านบันทึกของอาจารย์ที่นี่ทำให้ได้รับแรงบันดาลใจในการทำงานเล่าเรื่องที่มีประโยชน์ต่อไปค่ะ

ขอชื่นชมอาจารย์ในฐานะที่เป็นนักวิชาการที่มองเห็นความงามของชีวิต ซึ่งหาได้ยาก ส่วนใหญ่ใบไม้มักพบนักวิชาการที่มองแบบแยกส่วนเสียมาก

เป็นกำลังใจให้อาจารย์เดินหน้าในแนวทางของตัวเองต่อไปอย่างเบิกบานนะคะ ..^__^..