เมื่อตอนเที่ยงของวันเข้าไปมหา'ลัย มีเหตุตามมาจากปลายสาย "...เถียง ๆ ตลอด ไม่เคยยอมฟังใครหรอก ตกลงที่พูดมาทั้งหมด....ไม่ผิดเลยใช่ใหม...คุยอะไรไม่ได้หรอกตอนนี้เพราะดูจากสภาพแล้วไม่พร้อมที่จะรับฟังอะไร จากใครเลย" ก็อึ้งไปเมื่อได้ฟังบวกกับความโมโหของตัวเองที่ผสมผสานเข้าไปด้วยจึงไม่อยากฟังเสียงจากปลายสาย และเมื่อวางสาย จึงมานั่งทบทวน สรุปแล้วในความเป็นจริงเราไม่เคยฟังใครเลยเหรอโดยเฉพาะเวลาเราโกรธ เราเข้าข้างตัวเองมากไปหรือเปล่า ก็คิดว่าเรามีเหตุผลและถูกทุกครั้งนะ นี่คือความคิดของเราที่มักจะหาข้อสรุปเพื่อเข้าข้างตัวเองเสมอ

สุดท้าย พอได้นิ่งจึงได้มาคิดทบทวนอีกรอบ และพอนิ่งจริง ๆ จึงได้เข้าใจอย่างที่ว่า "แม้แต่ความจริงเกี่ยวกับตัวเองที่เจ้าตัวน่าจะรู้ดีที่สุด กลับพบว่า มีอีกหลายมุมที่มองไม่เห็น มีแต่คนอื่นเห็น และก็ต้องอาศัยเวลาเช่นกันที่จะได้รับรู้หรือไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย" จึงโทรไปขอโทษอย่างที่ใจสำนึกอยากจะขอโทษ

ขอบคุณบันทึก อ.จันทรรัตน์ ที่มักมากับข้อคิดและการเตือนสติ กับความเป็นจริงของชีวิต