กลั่นเม็ดเลือด เม็ดน้อย นับร้อยหยด
จนปรากฎ เป็นหยดนม รสกลมกล่อม
เพื่อหล่อเลี้ยง ทารกน้อย ค่อยอดออม
เฝ้าถนอม ฟูมฟัก รักเมตตา
วันเปลี่ยนวัน เดือนเปลี่ยนเดือน หมุนเคลื่อนคล้อย
จากเด็กน้อย เริ่มมีแรง เริ่มแข็งกล้า
ค่อยสอนเดิน สอนทำ สอนคำจา
สอนปัญญา สอนวิชา สารพัน
ทารกน้อย วันนี้เห็น เป็นผู้ใหญ่
แม่ภูมิใจ ในผลงาน การสร้างสรรค์
ความเหน็ดเหนื่อย กายใจ หายไปพลัน
เมื่อถึงวัน ลูกได้รับ ปริญญา
วันนี้ ลูกของแม่ สุขถ้วนทั่ว
มีครอบครัว อยู่เย็น เป็นฝั่งฝา
แม่คนนี้ ย่างเข้าสู่ วัยชรา
รอเวลา สู่กองฟอน ตอนสิ้นใจ

ขอให้พี่ดาวรักคุณแม่มากๆนะครับ

ส่วนผมหายใจเข้าก็แม่ หายใจออกก็แม่

อีตอน หายใจไม่ออกก็ยังเรียกแม่เลย อิอิ

คนรักแม่ครับ พวกเราพี่น้อง

(อ้อ เกือบลืมครับ ไม่ต้องแปลกใจครับ

ไปขอพี่ขจิต ตั้งแก๊งค์หน้าตาเฉยแล้ว

ได้รับการอนุมัติอย่างสบาย

เลยเติมท้ายเรียบร้อยว่า

คนพลัดถิ่น~natachoei แต่กลัวพี่น้องอ่านเป็นหน้าตาเชย อิอิ เดี๋ยวผิดจุดประสงค์ความฮา)