ผมเคยหลงทางไปเหมือนกัน ปี 2534 ผมได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการ ศูนย์ กศน. จังหวัดฉะเชิงเทรา ผมพิมพ์นามบัตรทันที พบใครทีใหนผมแจกดะ แจกแม้นกระทั่งลูกน้องตัวเอง สาเหตุที่แจก เพราะอยากให้คนอื่นรู้ว่าผมเป็นใคร อยู่ในตำแหน่งอะไร  ทั้ง ๆ ที่ลูกน้องทุกคนเขาก็รู้ว่าผมเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการ ไม่รู้จะแจกทำไม

          วันหนึ่งนั่งทำงานอยู่ในห้อง ยามเดินมาบอกว่า มีคนมาขอพบผู้ช่วย ผมให้ยามไปเชิญมาพบผม  คุณพระช่วย มันเป็นไปได้อย่างไร คนที่มาพบผมเป็นผู้หญิงสาวสวยมากคนหนึ่ง แต่สิ่งที่ไม่บังควรอย่างยิ่ง เธอนุ่งกางเกงขาสั้นมาก ๆ สีแดงสดเสื้อยืดคับติ้ว สายตาทุกคู่ของเจ้าหน้าที่ทุกคนมองมาที่ผม คล้ายจะถามผมว่า ไปรู้จักผู้หญิงคนนี้มาได้อย่างไร ในวินาทีนั้น ผมอายอย่างบอกไม่ถูก ดีนะที่เธอยังไม่ได้เข้าไปในห้องผม

          เธอพูดเสียงดัง ไม่ใช่ คนนี้ไม่ใช่ผู้ช่วยสมนึก ยามเถียงแทนผม ใช่ คนนี้ละผู้ช่วยสมนึก เธอหันหลังลงจากตึกคว้ารถเครื่องรีบขี่ออกไปจากศูนย์

          ผมมารู้ความจริงทีหลัง มีเจ้าหน้าที่ผมคนหนึ่งไปท่านเหล้ากัน และไปต่อร้านที่มีเพลงฟัง ร้านปิดก็เลยพานักร้องไปทานข้าวต้มต่อ และต่อ จนสว่าง คงไม่มีเงินให้เขา ก็เลยให้นามบัตรของผมโดยบอกว่าให้มาเอาเงินที่ศูนย์ฯ เด็กนักร้องเชื่อเพราะในนามบัตรบอกว่าเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการ ผมใช้เวลาสืบแค่ครึ่งวันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร

          ผมไม่ตำหนิเขาเลย แถมยังขอบคุณเขา ที่ช่วยให้ผมรู้ว่าคนเราแม้จะมีเปลือกห่อหุ้มหนาเท่าไร มันไม่ช่วยให้เราสง่างาม ถ้าจิตใจเรายังสกปรก  ตั้งแต่เหตุการณ์นี้ผ่านไป ผมไม่เคยพิมพ์นามบัตรอีกเลย ไม่ว่าตำแหน่งจะใหญ่โตสักปานใด