สวัสดีค่ะ อาจารย์นวพัชร

เหมี่ยวเข้ามาทักทายนะคะ หา blog ของอาจารย์เจอแล้วค่ะ ได้อ่านบันทึกของอาจารย์แล้วดีใจค่ะ ที่บ้านเรามีคุณครูที่ตั้งใจ และสนใจปัญหาการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียน เลยจะขออนุญาตอาจารย์แลกเปลี่ยนประสบการณ์การเรียนภาษาอังกฤษของเหมี่ยวนิดนึงนะคะ

เหมี่ยวเองตอนเด็กก็ไม่ค่อยชอบเพราะถูกบังคับ ครูดุ แต่ชอบวาดการ์ตูน ดูการ์ตูนภาษาอังกฤษชอบสีสันมันสวยดีค่ะ เลยหัดพูดตามการ์ตูน พูดไปพูดมาก็อยากรู้ว่ามันแปลว่าอะไร ก็เปิด Dic เปิดไปเปิดมาก็อยากรู้ว่าประโยคเค้าแปลว่าอะไร ก็เลยไปอ่าน grammar พออ่านอะไรเข้าใจก็เลยชอบภาษาอังกฤษตรงนี้ค่ะ

ตอนเรียนมัธยมชอบเรียนแบบมีกิจกรรมด้วย ไม่ชอบเรียนภาษาอังกฤษในหนังสือค่ะ มันง่วงนอน ชอบให้ครูสั่งให้แสดงบทบาทสมมติ แสดงละคร ร้องเพลง อ่อ อีกอย่างมีพวกข่าวด้วยค่ะให้อ่าน StudentWeekly แล้วเอามานำเสนอ แค่ colum เล็กๆ เพลงที่กำลังดัง ให้ช่วยกันแปล แล้วก็ร้อง เด็กๆ วัยรุ่นชอบ

มีอีกเทคนิดนึงค่ะ ครูที่ อต. เคยใช้ พอเข้าห้องเรียนมา จะตื่นเต้นมากเลยก็คือ อาจารย์จะให้ยกตัวอย่างชนิดของคำ เช่น Adjective Noun Adverb โดยที่ไม่ให้ซ้ำกันค่ะ คนละ 1 คำเท่านั้น ไล่ไปจนครบ แต่อาจารย์จะไม่บอกล่วงหน้าเลย ใครตอบไม่ได้ก็โดนหักคะแนน แต่คะแนนเราไม่ค่อยเท่าไหร่ค่ะ เพราะทำข้อสอบ ทำงานก็ทำกันสุดๆ ได้คะแนนอยู่แล้ว แต่ที่กลัวก็คือ มันอายเพื่อนค่ะ คนที่ตอบไม่ได้บ่อยๆ จะค่อยๆ พัฒนาไปเอง อีกอย่างจะได้ยินคำที่เพื่อนๆ คนอื่นๆ ยกตัวอย่างด้วย

ถ้าที่โรงเรียนมี TV ให้เด็กๆ ดู ทำเป็นโครงการก็ได้นะคะ คือ ทำเป็นเดือนแห่งความสุข สนุกกับภาษาอังกฤษ อะไรแบบนี้ แล้วก็เปิดเพลง เปิดทีวี เฉพาะรายการที่เป็นภาษาอังกฤษเท่านั้น โดยเอาป้ายมาปิดที่ปุ่มเปลี่ยนช่อง คือ ห้ามเปลี่ยนช่องนั่นเอง ยิ่งถ้าโรงเรียนรับ UBC หรือ Cable ก็ยิ่งดีใหญ่ จัดให้มีเนื้อหาสาระหลากหลายนะคะ

ทั้งสารคดี เพลง ข่าว หนัง กีฬา แล้วก็จัดคณะกรรมการนักเรียนในโครงการเป็นคนเปลี่ยนช่องตามตารางที่กำหนดในแต่ละเดือนหรือ แต่ละสัปดาห์

ทำสักเทอมก็จะชิน 55 ช่วงแรกนักเรียนอาจจะบ่นนิดหน่อยนะคะ แต่ก็ทนเถอะ ครบ 21 วันพวกเค้าก็ชิน เพราะคนเราถ้าทำอะไรติดต่อกัน 21 ครั้งหรือ 21 วันก็ชินไปเอง สุดท้ายยินดีอย่างยิ่งค่ะที่ได้รับความกรุณาจากอาจารย์ให้แลกเปลี่ยนและเรียนรู้ไปด้วยกันทั้งเรื่อง การสอนภาษาอังกฤษ และหลักสูตรท้องถิ่นค่ะ