อ่านความคิดบวกประสบการณ์ของ คุณ recovery  แล้วน่าสนใจครับ เห็นด้วยว่ามาตรฐานการเรียนรู้ มีหลายๆองค์ประกอบอยู่ด้วยกันที่สำคัญอยู่ที่ผู้เรียนด้วยว่าเขาเริ่มต้นด้วยทุนเดิมอย่างไร เขาพัฒนาตัวเองอย่างไร รวมถึงเขาพัฒนาตัวเองอย่างไร  

แม้คนที่จบจากสาขาเดียวกัน สถาบันเดียวกัน ศักยภาพ Competency ก็ยังต่างกัน

ปัญหาที่ผมเห็นก็คือ อาจารย์ที่สอนยังขาดประสบการณ์ ในการทำงาน ในพื้นที่ ในสถานการณ์จริงๆ ที่เปลี่ยนไป เพราะอะไรก็แล้วแต่นะครับ ยึดตำราเป็นที่ตั้ง... การสอนเลยไม่ได้ตอบสนองการแก้ไขโจทย์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่ออาจารย์ช้า ศิษย์ก็ช้าพอกัน..เตี้ย อุ้ม ค่อม สุดท้ายก็เจ้ง..มาตรฐานแทบวัดไม่ได้ แต่ต้อวงให้จบ เพราะต้องรับ นศ.ใหม่ เลี้ยง มหาวิทยาลัยต่อ

ผมเรียนแบบ   coursework และ ทำวิจัยด้วย  วิจัยที่ทำในการเรียน ป.โท เป็นการเริ่มต้นเรียนรู้มากกว่าในความคิดผม โชคดีที่ได้ครูบาอาจารย์คอยแนะนำในช่วงที่เรียน และงานวิจัยที่ทำหลังจากที่จบออกมาแล้ว ตรงนั้นคือสนามประลองฝีมือจริงๆ

ผมเป็นคนหัวดื้อ และชอบถกเถียง(แบบมีเหตุผล)กับอาจารย์บ่อยครั้ง ในประเด็นการเรียน ความดื้อของผมทำให้ผมแตกประเด็นความคิดได้ ขยายความคิดเป็น...

ดังนั้นเสริมต่อว่า ไม่ว่าจะเรียน ป.โท สักกี่ปี ไม่สำคัญสำคัญตรงที่กระบวนการเรียนการสอน รวมถึง "ตัวผู้เรียน" ด้วยครับ