ครูอีกหลายๆคนคงมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนกัน ไม่ใช่อยากดีอยากเด่นหรอกแต่บางครั้งการทำหน้าที่ที่ไม่เหมือนหน้าที่ทำมากกว่าหน้าที่ ทำเกินหน้าที่ เพื่อเด็กๆ แต่ครูก็ต้องการความก้าวหน้าในชีวิต ต้องการความภาคภูมิใจในผลของงานที่ทำให้เด็กๆ อย่าบอกว่าไม่มีใครไม่เคยหวังอะไร ครูทุกคนต้องการความก้าวหน้าในชีวิต ต้องการความภาคภูมิใจในชีวิต บางคนมีผลงานมากมายแต่ไม่เคยประกาศก้องร้องบอกใครเพียงก้มหน้าก้มตาทำงานให้เด็กๆมีรอยยิ้มถึงแม้ในสภาพความเป้นจริงชีวิตในชนบทของเด็กๆมันไม่สวยหรูเหมือนในเมืองใหญ่ เด้กๆไม่ต้องคิดถึงอนาคตว่าหมอ ครู ทหาร พยาบาล ที่เด็กๆอยากจะเป็นมันไกลแค่ไหน เด็กๆเพียงคิดว่าวันนี้ฉันมาโรงเรียนแล้วฉันสนุก วันนี้บ้านไม่มีข้าวสารฉันต้องไปช่วยแม่พ่อหาเงินมาซื้อข้าวสาร ความเป้นจริงในสังคมชนบท แค่เด็กๆได้เรียนรู้ในสิ่งที่เขาเป็นในสิ่งที่เขามีอยู่และใช้สิ่งที่มีอยู่ในท้องถิ่นของตนเองให้คุ้มค่าอย่างมีคุณค่า ไม่ทำลายสภาพแวดล้อม เป็นคนดีของสังคมที่ตนอาศัยอยู่ ดำเนินชีวิตอย่างพอเพียงตามสภาพความเป็นอยู่จริง ไม่สร้างปัญหาให้ครอบครัว ไม่สร้างปัญหาให้สังคม แค่นี้ก็เพียงเป็นจุดเล็กในชาติที่ผ้าขาวผืนนี้มีรอยด่างพล้อยน้อยที่สุด