เรียนคุณดอกตะโก (น่าจะเป็นตอตะโกมากกว่า)

          ขอบพระคุณที่ยังจำความคิดรวบยอดของผมในการทำงาน ตรงนี้สำคัญมากนะครับ  ในขณะที่เราก้มหน้าก้มตาทำงาน เราลองเงยหน้ามองดูซิว่า งานที่เราทำนั้น มันใช่ตัวตนที่แท้จริงของเราหรือไม่ ถ้าใช่ ก็ทำต่อไป แต่ถ้าไม่ใช่เราจำเป็นต้องขนขวายหาตัวตนที่แท้จริงของเราต่อไปจนกว่าจะเจอ  และตัวตนที่แท้จริงมิได้หมาบความว่างานนั้นต้องยิ่งใหญ่ ได้เงินเดือนสูง แต่เป็นงานที่เราทำแล้วรู้สึกภาคภูมิใจ มีเกียรติ มีศักดิ์ศรีในความหมายของเรา

          ขออนุญาตยกตัวอย่างให้รับรู้สักคนหนึ่งก็ได้ แต่ขอปิดชื่อและนามสกุลไว้นะครับ มีผู้หญิงคนหนึ่ง จบ ป.ตรีมา เธอทำงานครั้งแรกเป็นครูในโรงเรียนราษฎร์แห่งหนึ่ง ในขณะนั้นก็ทำงานเป็นครูประจำกลุ่มของกศน.ไปด้วย  อยู่ได้ประมาณ 2 ปี เธอรู้ว่าไม่ใช่ตัวเธอ เนื่องจากเธอมีฝีมือในด้านการทำอาหาร เธอลาออกไปเปิดร้านขายอาหารอีสาณแต่ไปไม่รอด เธอกลับเข้ามาทำงานที่ กศน. อีก และช่วงนี้ได้มีโอกาสรู้จักผม ผมเห็นแววของเธอก็เลย บอกเธอว่าน่าจะทำธุรกิจส่วนตัว เธอก็เชื่อไปเปิดร้านกอบปี้ปริ้น เพื่อรอรับงานจาก กศน. แต่ก็ไปไม่รอด แต่เธอเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ในที่สุดเธอก็หาตัวตนที่แท้จริงของเธอจนเจอ  ทุกวันนี้เธอขายกํวยเตี๋ยวอยู่ที่หน้านิคมอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง สามารถซื้อตึกในราคา 4 ล้านบาทได้

          ลูก 2 คน เรียนจบวิศวะทั้งคู่ คนเล็กได้ทุนไปทำดอกเตอร์ที่อเมริกา พูดง่าย ๆ ว่าทุกวันนี้เธอรวยเละ นี่ละผลของการค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเธอ  สู้ต่อไปนะดอกตะโก ผมเป็นกำลังใจให้