ตามมาอ่านด้วยคนค่ะ...ได้อ่านบันทึกอาจารย์แล้วก็ยิ่งเกิดกำลังใจและศรัทธาในพระปัญญาคุณของพระพุทธองค์ท่านมากขึ้น..

เห็นพ้องด้วยกับอมตพจน์ที่ว่า"ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์"

เพราะเมื่อเติบโตขึ้นก็ได้เห็นถึงทุกข์แห่งการยึดหวังและคาดหวังในความรักที่เป็นรูปธรรมแบบต่างๆมากขึ้น...และพยายามที่จะรักอย่างมีเมตตาต่อตนเองและผู้อื่นให้มากขึ้น..ด้วยหวังว่าเมื่อใดที่เกิดการพลัดพรากจากของรักของชอบใจแล้วแรงกระแทกทางใจและอารมณ์นั้นมันจะไม่กัดกร่อนจิตเดิมที่เคยปกติผ่องใสของเรานั้นให้จมหายไปกับทะเลทุกข์แห่งวัฎฎสงสาร..

ร่วมส่งกำลังใจให้แก่คุณมนต์ด้วยคนค่ะขอให้ได้คลายจากทุกข์และฟื้นฟูกายและสติในเร็ววันนะคะ