เมืองกระดูก

ร่างกายนี้ธรรมชาติสร้างให้เป็นเมืองกระดูก

ฉาบด้วยเนื้อ และโลหิต

เป็นที่สถิตแห่ง ชรา มรณะ

ความเย่อหยิ่ง และความดูถูกบุญคุณกัน”

พระพุทธองค์ทรงพิจารณาเห็นแล้วว่า “รูป” คือขันธ์นี้เป็นเพียงโครงสร้างซึ่งประกอบด้วยเลือดเนื้อและกองกระดูกอันน่ารังเกียจเป็นที่สถิตของความแก่และความตายอันน่าสะพรึงกลัว จึงบำเพ็ญเพียรค้นหาทางหลุดพ้นไปจากเมืองกระดูกนี้เลย เมื่อค้นพบทางหลุดพ้นแล้วได้ทรงสั่งสอนเหล่าเวไนยสัตว์เป็นจำนวนมากให้หลุดพ้นตามไปด้วย แล้วทรงเสด็จดับขันธปรินิพพานเพื่อหลุดพ้นกองกระดูกเลือดเนื้อความแก่ความตายอย่างสิ้นเชิงในที่สุด เช่นนี้ควรหรือที่จะเรียกว่าการดับขันธปรินิพพานคือการตายของพระพุทธเจ้า อันเป็นความหมายของเหล่าสัตวโลกที่จะเวียนว่ายไปเกิดในเมืองกระดูกอันน่ารังเกียจนั้นอีก