สวัสดีครับ คุณ สมพงษ์

ช่วงนี้ว่างเลยเข้ามาอ่านบ่อยๆ ดีใจครับที่คุณสมพงษ์ได้ถ่ายทอดความคืบหน้าของสังคมวังตะกอให้ฟังครับ บอกตรงๆแค่ได้อ่านก็ดีใจครับ นับว่าคนวังตะกอแสนจะโชคดีครับที่มีหลวงแคว็ด

สมัยตอนผมเด็กๆ ทิศตะวันตกของวังตะกอ ไปถึงคลองระ พะโต๊ะ พระรักษ์ ปังหวาน มีแต่ป่าใหญ่ เวลาวัดไหนจะสร้างเรือยาวสักลำ ก็เข้าไปหาไม้ในป่าเหล่านั้น สามารถเลือกได้เลยว่าจะเอาแบบไหน (เรือต้องเลือกต้นตรงๆ) แต่หลังจากนั้น มีขบวนการตัดไม้ขาย จะแอบอ้างด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ตัดแล้ว เอาช้างลากออกมา(เคยรู้จักคนตัดไม้ดี บางคนเป็นถึงผู้ใหญ่บ้าน)หรือแปรรูปกันในป่า แล้วขนมาขายอีกที

ในตอนนั้นผมคิดว่ายังไงๆ ไม้ต้องหมดแน่ๆ เพราะเริ่มเห็นบางที่เตียนโล่งแล้ว เป็นเขาหัวโล้น

มาถึงยุคหลวงแคว็ด แกทำนโยบายนี้ โคตรจะถูกใจเลยครับ

หากมีเวลาขะเข้ามาพบปะอีกนะครับ

ผมก็เพียงแต่แอบภูมิใจ ให้กำลังใจแกเท่านั้นแหละครับ ไม่มีโอกาสได้ร่วมือหรือช่วยเหลือแกแบบจริงจังสักที

สวรรค์มีตา เทวดามีใจครับ ความดีจงคุมครองคนดีด้วยครับ