ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับท่านรอง รัฐเขต เพราะเหรียญย่อมมีสองหน้าเสมอเรากำลังหาจุดบกพร่องทางการบริหารวิชาการ ระบบที่ใช้ๆมากำลังจะถูกปรับเปลี่ยนเพื่อหาความลงตัวมากที่สุด แต่ปรัชญาของเราชาว กศน. คือผู้พลาด ขาด ด้อย พลาดโอกาสด้อยโอกาส (คงต้องบอกตามตรงว่าด้อยสติปัญญา) ที่ต้องช่วยพัฒนายกระดับสติปัญญาตามศักยภาพของปัจเจกบุคคลด้วย ฉะนัน้งานใหญ่ของเราคือการตอบสังคมว่าคุณภาพของเราคืออะไรตัวไหน ตัวแบบที่เราใช้อิงมาตรฐาน nt ที่ท่านสุภาพรรณ กล่าวนั้นใช่เลย เราคงเอาไม้บรรทัดของ สพฐ มาวัดนักศึกษาเราไมใด้ แต่เราต้องพัฒนาผู้เรียนเต็มตามศักยภาพ เป็นงานที่หนักเป็นโจทย์ที่ต้องแก้ ครูของเรา ระบบบริหารจัดการของเรา ระบบการวัดประเมินผล สิ่งเหล่านี้ต้องเปิดกว้างและที่สำคัญความหลากหลายทางความคิดต้องมีเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างสร้างสรรค์ ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรดีที่สุดและไม่มีอะไรเลวที่สุด ต้องหาจุดเป็นกลางมากที่สุดเพื่อผู้รับบริการพึงพอใจนั้นคือคำตอบสุดท้าย