ถูกใจมากที่อ. ประพนธ์ แบ่งอารมณ์ที่ตอบสนองต่อเหตุการณ์ที่มากระตุ้นใจเราเป็นแค่ "ชอบ" กับ "ไม่ชอบ"

เคยฟังพระท่าน (จำไม่ได้ท่านไหน) บอกว่า อารมณ์เรา ไม่ว่าจะ โกรธ อิจฉา น้อยใจ รำคาญ ผิดหวัง สนุก ดีใจ หรืออะไรก็ตาม จริงๆเราไปตั้งชื่อ ไปแบ่งย่อยมันไปเอง จริงแล้วมันก็คือ 

1. ชอบ (หรือเห็นด้วย) - สุข

2. ไม่ชอบ (ไม่เห็นด้วย) - ทุกข์

3. เฉยๆ (ไม่รู้สึกอะไร มันก็เป็นของมันอย่างนั้น)

ที่อ. ประพนธ์บันทึกว่า "ที่เรารู้สึกเช่นนั้นเป็นเพราะเรามักจะมีคำตอบ ...มีสิ่งที่ “ชอบ” อยู่ในใจไว้ก่อนแล้ว เมื่อสิ่งที่ได้พบไม่ได้ออกมาในลักษณะนั้น ...นั่นแหละต้นตอของปัญหา!"นั่นแหละใช่เลยค่ะ!

เมื่อหลายปีก่อนจำได้ว่าพ่อเคยพูดว่า "มันก็แค่ต้องเข้าใจ ขันธ์ 5" 
ผ่านมาหลายปี ถึงจะเข้าใจ

ที่นี้ก็เหลือแค่ว่า เข้าใจแล้วจะทำได้รึเปล่า เวลามีอะไรมากระทบ เราจะเอา ego เราออก แล้วมองมันอย่างที่มันเป็น ว่ามันมากระทบเรา แล้วเราก็แค่รู้สึกแบบนี้เพราะเรา ไม่เห็นด้วย ก็แค่นั้น
แต่ที่เราไม่เห็นด้วยนี้แล้ว เราจะทำอย่างไรต่อ เมื่อเรารู้ตัวรู้ใจเราแล้ว ขั้นต่อไปคือ แล้วเราจะเลือกที่จะตอบโต้อย่างไร หรือจะแก้ปัญหาอย่างไร

พูดง่ายทำยากเนอะ 

วิธีที่มัทใช้บ่อยอีกวิธีคือ การนึกถึงเพลง "อื่นๆอีกมากมาย" ของ วงเฉลียงค่ะ ที่เค้ามาพูดกับเราอย่างนี้มันมีสาเหตุมากมาย เราอาจจะเป็นสาเหตุนึง เราก็มีส่วนผิดรึเปล่า หรือวันนี้เค้าไปเจออะไรมาบ้างก็ไม่รู้ หรือการที่เค้าคิดแบบนี้ก็เพราะเค้าไปเจอคนมาอีกแบบ ได้อ่านได้เรียนอะไรมาอีกแบบ หรือเค้ามีปัญหาในชีวิตส่วนตัว  ซึ่งเหตุผลมีมากมายที่เราไม่อาจรู้ได้

ก่อนจบขอขอบคุณที่แวะไปที่ blog นะคะ

มัทเกิดกรุงเทพแต่แม่เป็นคนระยองค่ะ ตังแต่เด็กมาก็ไประยองจนคิดว่าเป็นบ้านเกิดอีกที่นึงค่ะ  คุณพ่อคุณแม่ก็ยังไปบ้านที่ระยอง (สวนศรีเมือง) เกือบทุกเสาร์อาทิตย์ค่ะ