สวัสดีครับ คนพลัดถิ่น ขอตอบเป็นบทสวดมนต์ ที่คนพลัดถิ่นคงท่องจำได้ ที่ว่า

สวากขาโต ภะคะวาตา ธัมโม ( พระธรรม เป็นสิ่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว ) สันทิฏฐิโก ( เป็นสิ่งที่ผู้ศึกษาและปฏิบัติ พึงเห็นได้ด้วยตนเอง ) อะกาลิโก ( เป็นสิ่งที่ปฏิบัติได้ และให้ผลได้ไม่จำกัดกาล ) เอหิปัสสิโก ( เป็นสิ่งที่ควรกล่าวกะผู้อื่นว่าท่านจงมาดูเถิด ) โอปะนะยิโก ( เป็นสิ่งที่ควรน้อมเข้ามาใส่ตัว ) ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิติ. ( เป็นสิ่งที่ผู้รู้ พึงรู้ได้เฉพาะตน ดังนี้ ฯ )

ในบางครั้ง การศึกษาธรรมการปฏิบัติธรรมก็ต้องยอมตายถวายชีวิตเพื่อให้ได้รับผลเลิศ สอดคล้องกับอัตตชีวประวัติของ หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ที่ว่า

ที่หน้าผาเหวลึก  มีก้อนหินใหญ่อยู่บนปากเหว พอให้คนไปนั่งได้หลวงปู่มั่นไปขึ้นไปยืนบนก้อนหินใหญ่ แล้วหยิบก้อนหินอันเล็กๆ โยนลงไปในเหว ใช้เวลานานพอควรจึงจะได้ยินเสียงกระทบของก้อนหิน หลังจากดูทำเลเป็นที่เรียบร้อยหลวงปู่มั่นกล่าวปณิธานว่า “เอาล่ะ  ถ้าเราไม่รู้แจ้งเห็นจริง ก็จะไม่ลุกจากที่นั่งนี้เป็นอันขาด ถ้าเราจะต้องตายขอให้ตายตรงนี้ ขอให้หล่นลงไปในเหวนี้ จะได้ไม่เป็นที่วุ่นวายแก่ใครๆ ซึ่งจะต้องกังวลทำศพให้เรา” (1)

สอดคล้องกับบทพระราชนิพนธ์แปลสุภาษิตภาษาฝรั่งเศส ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ว่า "ทางไปสู่เกียรติศักดิ์ จักประดับด้วยดอกไม้   หอมหวนยวนจิตไซร้  ไป่มี”