ไหว้สาคนรักกว่างและคนหล่อครับ....
ผมกลับจากไปแอ่วเมืองหลวงพระบางมาเปิดดูเห็นข้อสงสัยก็ตอบเลยครับ...
การใช้เชือกสีแดงผูกกว่างเพราะนิยมว่าสีแดงคือสีแห่งชัยชนะครับผูกไว้เป็นมงคล
ก่อนชนต้องดูว่ากว่างเล่นก้นคือกลางคืนมันเอาขาหลังเช็ดก้นปีกไปมาแสดงว่ากว่างคึกพร้อมชนได้
การฝึกกว่างก่อนชนมีคร่าวๆดังนี้ ลงกอนจามกว่างตัวเล็กกว่าเพื่อให้มันชนะ ลงดมกว่างแม่แล้วผั่นแคมซ้ายขวาให้คล่องในการหลบหลีก ทดลองเอาปลายไม้ผั่นแตะงัดปากด้านล่างเบาๆเป็นการฝึกให้ถอย แตะปลายเขาล่างเพื่อให้ไล่ ผั่นไม้ผั่นช้าเร็วให้กว่างได้ชิน
นอกจากนี้ยังมีการบำรุงเช่นการป้อนน้ำอ้อย บินออกกำลัง เดินบนหยาดเหมย ว่ายน้ำ หากกว่างกำลังอ่อนต้องนำฝังดินให้กำลังคืนมา โอ๊ยซะป๊ะ พอดีหนังสือเรื่องกว่างล้านนาของลุงหนานยังไม่ได้พิมพ์ แต่จำเป็นต้องลัดคิวพิมพ์พระลอคำคร่าวก่อนเพื่อจำหน่ายเอาทุนมาพิมพ์เรื่องกว่างต่อไป
จิ้งจกเลียขา หรือขากว่างเจ็บต้องป้องกันโดยเอาเจาะกะลาตรงก้นนำลวดร้อยอ้อยสอดเข้าไปจนสุดเพื่องอทำที่แขวนอ้อย นำดินน้ำมันอุดรูรอบลวด แล้วเอาน้ำใส่ป้องกันมด จิ้งจก แล้วเอาท่อนอ้อยกว่างแขวนล่างกะลา ก็จะป้องกันจิ้งจกเลียขาได้
หากกว่างเจ็บขาจิ้งจกเลียขาหรือเจ็บจากการชน ต้องใช้อ้อยท่อนที่มันกินนั่นแหละมาตัดราวปลายนิ้วก้อยแล้วบีบน้ำอ้อยรดทุกวัน หากยังไม่ดีขึ้นให้นำกะลาใส่ดินแล้วเอากว่างเกาะท่อนอ้อยฝังลงไปให้ดินรักษาแผลราวสองสามวัน ก็จะหายเร็วขึ้น
ลุงหนานจะเปิดแหล่งเรียนรู้ผะหญาล้านนาราวเดือนตุลาคมนี้และจะนำต้นฉบับ " กว่างล้านนา" ออกโชว์พร้อมกับเรื่องอื่นๆ หากสนใจก็รอสักหน่อยให้ลุงหนานพิมพ์พระลอคำคร่าวเสร็จคนรักกว่างทั้งหลายก็จะได้อ่านเกี่ยวกับตำรากว่างซะป๊ะกว่างล้านนาแน่นอนครับ
ขอบคุณพวกเราที่รักฮีตกองคนล้านนาครับ
ด้วยความปรารถนาดีจากลงุหนาน "พรหมมา"