หวัดดีด้วยความซาบซึ้งใจมากจ๊ะน้องต่อ
พี่แอมป์รู้สึกขอบคุณที่สุดที่น้องต่อโทรฯหาในวันนั้น และที่ต้องขอบคุณยิ่งกว่า คือไม่ว่าพี่แอมป์จะพูดยืดยาวและวกวนสักเพียงไหน น้องต่อก็เข้าใจพี่แอมป์เสมอ พี่ดีใจที่สุดเลยที่ มืออาชีพตัวจริงในวงการ อย่างน้องต่อตัดสินใจมาเป็นครูสอนเด็กๆนิเทศศาสตร์ และมั่นใจว่าเด็กๆจะได้เรียนกับ “อาจารย์นิเทศศาสตร์”ที่รู้จริงในวิชาชีพ และ “มีความเป็นครูอย่างแท้จริง”
...ซึ่งนั่นเป็นโชคดีของเด็กๆอย่างที่สุด..
โอ้.. น้องต่อจำแม่นเหลือเกินจ๊ะ พี่อ่านทวนสามข้อข้างบนแล้วนั่งยิ้มชอบใจจริงๆ เพราะทุกข้อที่พี่บอกไป เป็นสิ่งที่พี่เจอมาและยังทำผิดๆพลาดๆไปนับครั้งไม่ถ้วนอย่างที่เล่าให้น้องฟัง ที่เขาว่า “ผิดเป็นครู” นั้น เห็นจะจริงแท้... : )
และ...จริงอย่างที่น้องต่อว่า “ตลอดเส้นทางของการแจวเรือ มันเหนื่อยและต้องเจอกับอุปสรรคมากมายพอสมควร” ...แต่พี่ก็มองเห็นอย่างที่น้องต่อบอกไว้.. “ทุกครั้งที่มีปัญหาเกิดขึ้น....ความเป็นครูของผม จะทำให้ผมได้ค้นหาหนทางแก้ไขปัญหาเหล่านั้น ด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์”
พี่จึงเชื่อมั่นว่าน้องต่อทำได้ และ“จะพาเด็กผมๆของผมถึงฝั่งทุกคนด้วยความปลอดภัย...อย่างสง่างาม” ดังที่น้องฝันไว้จริงๆ
ขอบคุณสำหรับประโยคประทับใจส่งท้ายบันทึกของน้องต่อประโยคนี้นะจ๊ะ พี่แอมป์รู้สึกยินดีและรู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้ร่วมงานกับมืออาชีพที่มีอุดมการณ์และมีความเป็นครูอย่างแท้จริง พี่รอที่จะได้ทำงานร่วมกับน้องต่อ พี่เชื่อว่าจะเป็นการทำงานที่มีความสุขมาก เพราะได้รู้จักตัวเป็นๆกันแล้วเป็นอย่างดี ...และพี่เชื่อว่าเรามีหัวใจแบบเดียวกัน : )
ขออนุญาตตู่เอาดื้อๆอย่างนี้เลยนะจ๊ะ : )