สวัสดีครับน้องแอมแปร์~natadee

ขออภัยที่ตอบล่าช้า ขึ้นไปเรียนหนังสือที่กรุงเตบ..อิอิ แล้วโน้ตบุ๊คมันเจ๊ง ทำอะไรไม่ได้เลย ดีว่าทำเรื่องนำเสนอเสร็จแล้ว เซฟเก็บไว้ในทัมพ์ไดร๊ฟ์ เลยหมดปัญหา

เมื่อสองวันก่อนเราพูดกันถึงว่าปัญหาเกิดที่ไหนควรจะต้องแก้ที่นั่น ไม่มีใครรู้ปัญหาภาคใต้ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ดีเท่ากับคนสามจังหวัดชายแดนแน่นอน แต่การคิดวางแผนนั้นต้องเป็นระบบและมีส่วนร่วมของชุมชน กับทั้งทุกฝ่ายต้องมีทิศทางในทางดำเนินการเป็นทิศทางเดียวกัน เข่น เราจะทำอย่างไรให้ทหารกับตำรวจรวมทั้งฝ่ายปกครองและชุมชนคิดแก้ปัญหาเป็นทีม และต้องมองแบบเดียวกันด้วยการแก้ไขจึงจะมีพลัง

พูดง่ายแต่ปฏิบัติยากเพราะชุมชนแม้อยากจะสงบแต่รัฐก็ไม่สามารถคุ้มครองเขาได้อย่างเต็มที่ ก็เจ้าหน้าที่ชุดคุ้มครองครูก็โดนเสียบ่อย ความมั่นใจในความปลอดภัยจึงยังไม่เต็มที่ ชุมชนเรียกร้องการแก้ปัญหาด้วยสันติวิธี แต่ทหารตำรวจถูกยิงตายทุกวัน จะทำอะไรรุนแรงก็จะต้องรุมกินโต๊ะ แต่อีกฝ่ายใช้ความรุนแรงไม่มีข้อจำกัด ตำรวจทหารก็เป็นคนเหมือนกันจึงมีอดทนอดกลั้นไม่เท่ากันเป็นธรรมดา

ตำรวจทหารฝ่ายปกครองจึงต้องใช้ยุทธวิธีการเมืองนำหน้าให้ได้

และที่เห็นด้วยกับน้องแอมแปร์คือเรื่องการศึกษาต้องนำเรื่องอื่น เรื่องการมีงานทำก็เป็นเหมือนกันทั่วโลกเหมือนกัน ผู้ที่ก่อปัญหาจะไม่มีการมีงานเป็นหลักแหล่งสักเท่าไหร่ (เว้นแต่ระดับมันสมอง) และการแก้ปัญหาเหล่านี้จะให้ได้ดังใจก็คงไม่ได้ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ใจเย็นๆ เมือนดับไฟป่านั่นแหละครับ

จะลงพื้นที่อีกครั้ง คงจะได้มีโอกาสเจอน้องอ๋อยนะครับ