เวลา ตี สี่ ยี่สิบห้า นาที กลับมาอ่าน บันทึกและอ่านคอมเม้นของตัวเองอีกครั้ง

โอ้โฮ!!!!  ขออภัยอย่างสูงครับ พิมพ์ผิด อย่างไม่น่าอภัย  ผมเบลอมาก ขนาดนี้เลยเหรอครับ ครับ วันนี้ ต้องโด๊ป แบนเนอร์พลัส สัก 2 เม็ดแล้ว

ขอแก้ไข ด้วยครับ   

สวัสดีครับ

   เมื่อวานกลับจากลงพื้นที่อุ้มผาง เพลียมากๆ จึงนอนตั้งแต่ 3 ทุ่ม แล้วตื่นเที่ยงคืน เพื่อเคลียงานต่อ ปกติผมจะนอนดึกมากแต่ช่วงนี้ร่างกายคงรับไม่ไหว แต่ยังไงก็ต้องทำ ต้องดิ้นต่อ จึงต้องตื่น เมื่อเปิดคอมพ์สิ่งแรกที่ผมทำทำคือเข้าเว็ป G2K อ่านบันทึก ได้อ่านชื่อบล็อกและบันทึกแล้วน่าสนใจดี จึงขอพื้นที่ว่างๆ แสดงความคิดเห็นด้วยคนครับ

เคยอ่านหนังสือของ คุณพิบูลย์ศักดิ์ ละครพล ผมชื่นชมผู้แต่งและชื่นชอบ หนังสือวรรณกรรมของผู้แต่งทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่อง ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน ซึ่ง เป็นเรื่องราวของเด็กที่มีชีวิตอิสระ กว่าเหยี่ยวรุ้งบนท้องฟ้า ผมได้เขียนบันทึก ทุ่งหญ้าสีน้ำเงิน ความอิสระของมาวิและผองเพื่อน  หลังจากอ่านจบ และนำมาเขียน หัวบล็อก บันทึกการเดินทางของคนพเนจร ว่า ปีกอิสระแห่งเหยี่ยวรุ้ง

นิยามความอิสระของผมจึงเป็นเช่นนี้ครับ