โอ...เมืองไทยของเรามันเลวร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ?

..................................................................

แต่อย่างน้อยเวลาดูทีวีเห็นคนทุกข์ยาก เห็นคนที่ตกอยู่ในความระกำลำบาก เห็นผู้ชุมนุมประท้วงที่ฉาบด้วยรอยยิ้ม

เห็นท่านนายกรัฐมนตรีออกทีวีก็ยังมีรอยยิ้ม

เห็นสมจิตร จงจอหอ นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิกก็ยิ้ม

ผมเห็นชาวบ้านผู้ใช้แรงงานรอรถไฟกลับบ้านนอก แต่รถไฟไม่มาก็ยังยิ้ม

เห็นแม่ค้าขายอาหารที่สถานีรถไฟแต่ไม่มีคนมาช์อมาอุดหนุน นักข่าวมาสัมภาษณ์ก็ยิ้ม

อย่างน้อยที่สุดที่ผมยังเห็นเมืองไทยของเรายังมีส่วนดีอยู่บ้างก็คือผู้คนยิ้มแย้ม แม้นว่าจะทุกข์ยากลำบากเพียงใด โกรธกันขนาดไหนก็ยังยิ้ม นี่แหละสยามเมืองยิ้ม ที่คนทั่วโลกต่างก็ชื่นชม...และยังอยากมาเที่ยวเมืองไทย