คารวะความรักความเป็นแม่ของเธอ

เมื่อสักประมาณครึ่งเดือนก่อน ยามดึกคืนหนึ่งผมได้ยินเสียงลูกแมวร้องเบาหนาประตู เสียงเงียบไปสักพักคราวนี้ได้ยินเสียงตัวแม่ร้องด้วยสำเนียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ผมเปิดประตูออกไปเห็นเธอกับเจ้าตัวเล็กนั่งรออาหารอยู่ เธอได้พาลูกซมซานแวะมาขออาหารยามหิวโหยนั่นเอง เจ้าตัวเล็กมาเพียงตัวเพียวผอมโซ

เธอนั่งมองลูกกินขนมอย่างเงียบๆ ผมถามถึงลูกอีกตัว ถ้าตาไม่ฝาดผมเห็นเธอนั่งเศร้า ส่งเสียงครางเบาๆเหมือนจะบอกว่าเธอได้สูญเสียลูกตัวนั้นไปแล้ว ผมร่วมเศร้ากับเธอ

เธอย้ายเข้ามาพักยัง "สถานพักพิงชั่วคราว" ที่บ้านผมอีกครั้ง แต่ก็ยังอยู่แบบต่างคนต่างอยู่ ผมได้แต่แอบวางอาหารไว้ให้ลูกเธอ แล้วผมก็มีภาระกิจต้องกลับประเทศไทย

ก่อนกลับเข้ามาหงสาเมื่อสองวันก่อน ผมแวะซื้ออาหารลูกแมว ถามที่ร้านเขาแนะนำว่าต้องใช้เดือนละสองกล่อง ผมเลยซื่อมาเผื่อเธออีกหนึ่งกล่อง แบกข้ามพรมแดนมาหงสา

ที่บ้านพักผมกลับไม่พบแม้แต่ร่องรอยและเสียงร้องของเธอและลูก สองวันถัดมาผมถึงได้รับรู้ถึงเรื่องราวความรักลูกของเธออีกครั้งคราวนี้เป็นครั้งสุดท้าย...

คนข้างบ้านเล่าว่า เขาเห็นเจ้าตัวเล็กตกลงไปในถังรองน้ำฝน ตัวแม่พยายามปีนลงไปช่วย วิ่งพล่านส่งเสียงร้องร่ำ พี่สาวข้างบ้านเล่าว่าเป็นช่วงฝนตกหนักตัวพี่สาวต้องอุ้มลูกน้อยถึงสองคน เธอตั้งใจว่าจะไปดูเมื่อฝนหยุดตก และให้ลูกคนโตกลับจากโรงเรียนมาช่วยเลี้ยงน้องก่อน ....แต่เธอก็ลืม

จนสองวันผ่านไป น้ำประปาหยุดไหล เธอจึงมาขอน้ำจากถังที่บ้านผม เห็นผ้าคลุมถังกระจุยกระจายจึงนึกขึ้นได้ เธอหาตั่งมาปีนขึ้นไปดูจึงเห็นภาพสะเทือนใจ...

ร่างของแมวเสรี และลูกลอยอยู่ในถังเก็บน้ำฝนนั่นเอง

วันนี้ผมจะเอาอาหารแมวสามกล่องใหญ่ไปให้แมวเสรีที่วัด เป็นการทำบุญให้เธอ...

ขอคาราวะในความเป็นแม่ของเธอ....

ไปดีนะเจ้าตัวเล็ก...