สวัสดีค่ะ คุณสถิต

ได้อ่านเรื่องTaare Zameen Par ที่คุณเล่าให้ฟังน่าสนใจมากค่ะ เด็กๆของเราที่นี่ก็มีบางคนที่มีปัญหาคล้ายกับเจ้าหนูIshaan Awasthi คือความสามารถในการเรียนรู้อาจไม่เท่าเทียมคนอื่นๆ ตลอดจนมีปัญหาการเจ็บป่วย ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย รู้สึกน้อยเนื้อตำใจ หรือรู้สึกไม่มีคุณค่า บางคนพ่อแม่ยากจน หรือพ่อแม่ไม่มี อยู่กับปู่ย่า ตายาย อาจจะได้รับความรักความเอาใจใส่ไม่เพียงพอ ไม่มีเงิน ไม่มีเวลาดูแลเพียงพอ ก็ต้องเอาเด็กไปฝากเลี้ยงที่บ้านสงเคราะห์ต่างๆ ค่ะ แต่การไปอยู่บ้านสงเคราะห์ อาจตอบสนองได้เพียงทางร่างกายเท่านั้น ความต้องการทางจิตใจอาจได้รับการตอบสนองไม่เต็มที่ ทำให้เด็กบางคนบ่นอยากกลับบ้าน ซึ่งมองจากตรงนี้แล้วทำให้เห็นว่ามนุษย์เราควรได้รับการตอบสนองทั้งทางร่างกาย จิตใจอารมณ์ สังคม คือมีการเติมเต็มทุกด้านนั่นเอง และครอบครัวเป็นหน่วยแรกสุดสำคัญสุดที่จะช่วยเติมเต็มสิ่งนี้

แต่ในความโชคร้ายของ เจ้าหนูIshaan Awasthi ก็ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้างที่มีครู Nikumbh มาช่วยเติมเต็มความต้องการของเจ้าหนูIshaan Awasthi และดึงเอาศักยภาพออกมา ให้เขามีความภาคภูมิใจในตัวเอง ให้โลกของเขาสดใส ไม่น่าเบื่อหน่าย ในความเป็นจริงเด็กหลายคนของเราที่เขาเข้าสู่กระบวนการการดูแลรักษาการเสริมสร้างศักยภาพด้านงานศิลปะต่างๆ หลายคน ทำได้ดี มีความภาคภูมิใจในงาน ไมซึมเศร้า สามารถเรียนและใช้ชีวิตได้เหมือนเด็กทั่วๆไป แต่ก็มีไม่น้อยค่ะที่ทีมเราต้องมาประชุมหาทางร่วมมือกันช่วยเหลือต่อไป เพราะปัญหาของเด็กบางคนก็ซับซ้อน ก็ได้แต่หวังว่าความมุ่งมั่นในการทำงาน ความรัก ความปรารถนาดี ที่ทีมงานจากหลายภาคส่วนร่วมมือกันทำเพื่อเด็กๆ เหล่านี้คงทำให้เด็กๆเหล่านี้มีกำลังใจ เติบโตเป็นเด็กที่มีภูมิต้านทานที่ดีทั้งทางร่างกายและจิตใจ

พูดมาซะยืดยาว ก็คนมัน "อิน" กับเรื่องเล่าของคุณ และ"อิน"กับงานที่ทำ สุดท้ายเขินจังเลยค่ะอยากได้ DVD นะค่ะ ถ้าไม่รบกวน 123 ถ.มิตรภาพ งานบริการพยาบาล โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 40002

ขอบคุณที่เอื้อเฟื้อและแบ่งปันสิ่งดีๆค่ะ