พระราชบัญญัติสถาบันคุ้มครองเงินฝาก พ.ศ 2551

           การมีพรบ.คุ้มครองเงินฝากออกมา ก็เพื่อคุ้มครองเงินฝากของรายย่อยรายย่อยในที่นี้คือคนที่มีเงินฝากในทุกบัญชีของธนาคาร 1 แห่งไม่เกิน 1 ล้านบาทซึ่งลูกค้ากลุ่มนี้มีสัดส่วนสูงถึง 98% ของเงินฝากรวมทั้งระบบเนื่องจากรายย่อยส่วนใหญ่ไม่มีความรู้ความถนัดในเรื่องของการลงทุนเพื่อหาผลตอบแทนจากแหล่งอื่น เช่น ตลาดหุ้น ตลาดพันบัตรตลาดตราสารหนี้ หรือหน่วยลงทุนต่าง ๆ นอกจากการฝากเงินเพื่อกินดอกเบี้ยเท่านั้นผิดกับลูกค้ารายใหญ่ที่มีเงินฝากมากกว่า 1 ล้านบาทซึ่งมีทางเลือกในการลงทุนที่หลากหลายกว่าเนื่องจากมีความได้เปรียบในเรื่องของข้อมูลเชิงลึก อย่างไรก็ตามหากคนที่มีเงินฝากเกิน 1 ล้านบาท และไม่อยากแตกบัญชีไปฝากไว้กับธนาคารหลายที่คงต้องติดตามฐานะการเงินของธนาคารที่มีเงินฝากอยู่เป็นระยะหากฐานะการเงินไม่น่าไว้วางใจก็ยังพอเวลาที่จะถอนเงินไปฝากธนาคารอื่นที่มั่งคงกว่าได้เนื่องจากการสั่งปิดธนาคารแต่ละแห่งที่มีฐานะไม่มั่งคงนั้นทางการจะต้องให้โอกาสธนาคารแห่งนั้นแก้ไขปัญหาของตัวเองไปก่อนหากแน่ใจว่าไม่ไหวจึงสั่งปิด ซึ่งต้องใช้ระยะเวลาพอสมควรที่จะทำให้ลูกค้าที่มีเงินฝากเกิน 1 ล้านบาท ไหวตัวได้ทัน

ความคิดเห็นกับการลุงทุน

        ข้าพเจ้าคิดว่า พ.ร.บ.สถาบันคุ้มครองเงินฝากจะทำให้ผู้ออมคำนึงถึงการบริหารเงินตนเองมากขึ้นและทำให้ตลาดรองตราสารหนี้ได้รับความสนใจมากขึ้นโดยเฉพาะจากผู้ลงทุนที่ต้องการผลตอบแทนที่มีความมั่นคงแต่ผู้ลงทุนเองก็จะมีการกระจายการลงทุนไปยังผลิตภัณฑ์ทางการเงินอื่นๆ เช่นกองทุนรวม ซึ่งจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งให้กับผู้ฝากค่ะ