นึกถึงตอนนอนขวางเปลแม่เห่กล่อม
เป่าขะหม่อมช่างสุขแท้แม่อยู่ใกล้
สุขนั้นรับได้จริงจากแม่ไม่ใช่ใคร
หากแม่ไกลช่างแสนเหงาเศร้าใจจัง

          มีเวลาไว้ให้ลูกผูกใจคิด
          นึกสักนิดตอนเราเด็ก เล็กเล็กนั้น
          เมื่อแม่ใกล้ช่างแสนสุขสนุกทั้งวัน
          พอแม่พลันเดินห่างช่างน้อยใจ

เอามาคิดเพื่อเลี้ยงดูผู้เป็นลูก
ต้องคอยผูกด้วยใจใช่แส้หนัง
เอาใจใส่ลูกน้อยคอยระวัง
แล้วความหวังของเราเท่าตั้งใจ