อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์ Handy

ขอบพระคุณที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยียน และเติมให้เต็มอีกด้วยนะครับ :)

ในเรื่องที่ว่าด้วย ความงาม ความดี และความจริงนั้น ความ "สมดุล" ระหว่างทั้งสามคุณค่า มีผลต่อพฤติกรรม กระบวนทัศน์ และผลเกี่ยวเนื่องตามมาอย่างแน่นแฟ้น การดูแลตนเอง (ความงาม) มากเกินก็จะเห็นแก่ตัว การเอาแต่ให้ (ความดี) มากไปก็จะตึง เหน็ดเหนื่อย ไม่แข็งแรง ไม่รอบรู้ การไม่สนใจในศาสตร์และศิลป์ก็จะทำให้ขาดทุนรอนทางปัญญา ทำอะไรไม่ได้เต็มศักยภาพ

ดังนั้นสมดุลของการให้ก็คือการรับ ทุกๆครั้งที่เราให้เกิดการรับ (ทั้งตัวเราและตัวเขาด้วย พร้อมๆกัน) ถ้าเรามองไม่เห็นว่าตอนที่เราให้ เราได้รับอะไรบ้าง สถานเบาก็น่าเสียดาย สถานหนักขึ้นมาหน่อยก็คือชีวิตเริ่มจำเจ ซ้ำซาก ไร้ความหมาย

หากทุกๆอาชีพ คนรู้สึกว่า "ได้" ตอนที่ "เราไปทำให้" สังคมก็จะเป็นสังคมเพื่อกันและกัน ความงามไม่ได้อยู่ที่เปลือกแต่เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็น "ความงามภายใน"ที่ทุกคนจะได้รับตอนที่ได้ให้นั้นเอง

ขอบพระคุณอีกครั้งครับ