สาธุ

พระอาจารย์ท่านเขียนบทความชิ้นนี้ด้วยการมองโลกตามความเป็นจริงครับ การแข่งขันแม้ทำให้วัตถุพัฒนาแต่ก็ทำให้้คนเห็นแก่ตัวมากขึ้นด้วย ระบบการศึกษา่ไม่ได้สอนรากเหง้าของความเป็นชาติศาสนา แถมยังปลูกฝังเชื้อร้ายให้กับคนในชาติมากยิ่งขึ้น

ความจริงการแข่งขันหรือกิฬานั้น ถือว่าเป็นนวัตกรรมการเรียนรู้ของมนุษย์ กิฬาแปลว่าการเล่น แต่ผู้เล่นกิฬาและผู้ชมผู้เชียร์ถือว่าเป็นจริงเป็นจังมาก หากบุคคลได้เรียนรู้จากความจริงเสมือนนี้ ก็จะสามารถพัฒนาจิตใจตนเองได้

หากมีเพียงคำพูดที่สวยหรู ที่ว่า รู้แพ้รู้ชนะรู้อภัย โดยที่ความเป็นจริงแล้ว เราและระบบการศึกษาไม่ได้สอนให้เด็กๆได้เรียนรู้จากนวัตกรรมที่เรียกว่ากิฬาเลย

การแข่งขันมีข้อดี แต่ต้องมีวิธีดึงคนออกจากการแข่งขันหรือรู้เท่าทันด้วย

เมตตา = กลาง > +

กรุณา = - > +

มุทิตา = + > ++

อุเบกขา = เมื่อไม่สามารถวางใจได้ทั้ง 3กรณี ก็ต้องวางเฉยอย่างฉลาด

หากได้เรียนรู้จากการแข่งขันเช่นนี้ การแข่งขันหรือกิฬา จะเป็นเครื่องมือความจริงเสมือนที่ใช้ปฏิบัติธรรมได้อย่างยอดเยี่ยม

ในทางตรงกันข้าม หากไม่เรียนรู้ การแข่งขันและระบบการศึกษาจะทำให้คนเห็นแก่ตัว แถมปัจจุบัน นวัตกรรมการเรียนรู้ชิ้นนี้ ถูกนำไปโยงกับการพนันอย่างแยกกันไม่ออก

ความชั่วที่ทำกันเป็นระบบ มีการโฆษณาประชาสัมพันธ์ ส่งเสริมการขาย ระดมทุนเข้าตลาดหุ้น ส่วนความดีถูกปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรมแล้วแต่กำลังหลวงพี่หลวงพ่อจะทำได้ หากหมดแรงโดนแรงเสียดทานเยอะๆก็เลิกล้มกันไป รบร้อยครั้งก็แพ้ร้อยครั้ง

น่าเอน็จอนาจใจยิ่งนัก

ขอบคุณคุณจุฑามาสที่ได้สนทนาด้วยครับ