ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ที่จะเลือกที่จะ อดทน เพราะผมก็ยังเลือกทางออกนี้ แต่สิ่งที่เด็กคนนึงเจอกับอาจารย์บางเรื่องราวมันต่างกันครับ อาจารย์จำได้ไหมครับวันที่ผมมาที่นี่ อาจารย์ให้ผมสอนแทนอาจารย์ท่านนึงแค่ 2 เดือนผมก็รับปาก ไปๆมาๆอาจารย์จะให้บรรจุทั้งๆที่ผมไม่ได้พูดอะไร ณ วันนั้นกับวันนี้ นี่อาจเป็นเหตุผลกระมั้งว่าทำไมผมจึงมีคำถามกับที่นี่ มันอาจเป้นเพราะผมมาที่นี่เพราะความรู้จักกับผู้เชิญ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ศึกษาอะไรมาก่อน แต่พอมาอยู่ก้ได้เรียนรู้อะไรมากมาย แต่ที่ผมประทับใจคือผมได้รู้จักและเรียนรู้วิถีคิดของทีมบริหารคณะ โดยเฉพาะอาจารย์กับคณบดี(ดร.สุกรี) เลยทำให้ผมมีมุมมองอะไรใหม่ หากถามว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไรบอกได้เลยครับ 10 แรงที่มีมันใช้ได้แค่ครึ่งนึง จึงทำให้หงุดหงิด ความเกรงใจ ระบบอาวุโส มันยังฝังอยู่ในใจของคนๆนี้ ผมเองไม่อยากขึ้นชื่อว่าพอเรียนจบก็ไปจากที่นี่ แต่ ณ ตอนนั้นเราไม่รู้หรอกครับว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกไหม แม้ไม่มีใครอยากให้เป็นไป หรืออยากให้เป็นไป อย่างน้อยการได้มีลมหายใจของพระองค์ใช้มันก็น่าจะเรียนรุ้และใช้ชีวิตที่คุ้มค่า (วัลลอฮฺอะลัม) ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งครับ ขออัลลออิตอบแทน