สวัสดีครับอาจารย์แม่ เพื่อนผมชื่อเล่นว่านายเจ สอนอยู่ที่ ม.อุบล ตอนนี้ลาศึกษาต่อ นายเจเคยแต่งกาพย์ เกี่ยวกับประเทศลาวไว้ ขอนำกาพย์ของเพื่อนผมมาคอมเมนท์ นะครับ

ฝรั่งเศสอภิวัฒน์

อีหล่า บ่ทันหลับ                เบิ่งห้องหับ บ่ทันเมี้ยน
หญ้าตัด บ่ทันเตียน             เพิ่นมาเฆี่ยน เพราะผิดใด
ฝรั่งสิมาบุก                       บ่ฟ่าวลุกบ่ฟ่าวไป
แจแม่นย่าน แจแม่นไข้         จั๊กแม่นไผ สิแม่นหยัง

เสียงแส้ เพิ่นฟาด                เสียงปืนกราด เพิ่นบ่ยั้ง
เข่นฆ่า เบิดเวียงวัง              พวกฝรั่ง สิครองเมือง
กิโยติน กระหายเลือด           เวียงจันทน์เดือด อยู่เนืองเนือง
เพิ่นว่า สิยึดเมือง                 ลาวกะเซื่อง เบิดลานซ้าง

ยึดลาวไปเบิดแล้ว               ยังฆ่าแกวเบิดทั้งห้าง
เป็นหยัง บ่มียาง                  ฮู้จักบ้างบ่บาปบุญ?
เจ็บใจข้อยเคียดแค้น            อยากสิแฮ่น พวกสถุล
เวียงจันทน์ ข้อยวอดวุ่น        เพราะพวกจุ้น เมส์ซิเยอร์

กึ้นหัวคนจนกุด                   ยังมาฉุดหญิงอีกเด้อ
ฉุดไปได้ปรนเปรอ               บำรุงกาม พวกหยาบช้า
เลอรัว เดอ แวร์ซายส์           ข้อยซ้ำใจ เป็นหนักหนา
แม่หญิง ข้อยฮักมา              ฮั่นหลงบ้า ฝรั่งไป

เสียเมืองกะซ่างเมือง            แม้นแค้นเคืองบ่ปานใด๋
แต่แค้นย้อนเจ็บใจ               แม่หญิงไซร้ไปนำมัน
ฮ้องไห้บ่คลายโศก               งึดนำโลกนำนงครัญ
ลามูร์ เพิ่นโจษจัน                แจแม่นฮ้าย พ่อนายเอ๋ยฯ

เชษฐภัทร วิสัยจร
13 มีนาคม 2546