กราบท่าน อ.ทนันที่เคารพ

ชอบบันทึกนี้มากค่ะ...อาจเป็นเพราะ...ใกล้เคียงกับความคิดที่กำลังใคร่ครวญอยู่ในปัจจุบันขณะ...

คนไม่มีรากคิดว่า...ไม่ว่าจะเป็นกระแสโลก ทั้งวัฒนธรรม ค่านิยม กระแสบริโภคนิยม ความคิดใหม่ ๆ ที่ถาโถมเข้ามาหาเรานั้น...มักจะมีช่องว่าง...เสมอ...

อาจเป็นช่องว่าง (Space) หรือ พื้นที่ส่วนตัว...ทั้งที่เกิดจากกระแสโลกนั้นเอง หรือ พื้นที่ส่วนตัวที่เราสร้างและสงวนไว้...เพื่อเป็นจุดปลอดภัยจาก...หลายสิ่งหลายอย่างที่เราไม่มั่นใจค่ะ....ด้วยเหตุนี้จึงมักมีนักปราชญ์สอนว่า...

จงหาเวลาอยู่คนเดียวบ้าง.. เพื่อใคร่ครวญ ครุ่นคิด ทบทวน...สิ่งที่เราได้ประสบและพานพบมาทั้งวัน  เราคือใคร กำลังทำอะไรอยู่ คิดอะไร กำลังจะไปไหน เป้าหมายอันแท้จริงของชีวิตคืออะไร ..ฯลฯ..

เส้นตรงที่ตั้งฉากนั้นน่าจะเป็น...สติอันมั่นคง ส่วนเส้นระนาบแนวนอนนั้นน่าจะเป็น...ปัญญาอันเกิดจากการใคร่ครวญ ไตร่ตรอง  ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างความมั่นคง...เกิดสามเหลี่ยมและมีมุมฉากให้เราเป็นพื้นที่อันปลอดภัยจากกระแสโลกอันเชี่ยวกรากนั้นค่ะ....

ขอบคุณอาจารย์ที่เขียนบันทึกดี ๆ ชวนคิดค่ะ....^_^...