พ่อครูครับ

ยังไม่ได้เริ่มเขียนรายงานไประยองเลย กลับมาเจองานเต็มโต๊ะเลย วันนี้อ่านสำนวนเรื่องเดียว อ่านรวดเดียวตั้งแต่ ๑๐ โมงเช้ายัน ๔ โมงเย็น ไม่ได้พักกินข้าวด้วย อ่านจนทะลุปรุโปร่ง เห็นเลยว่าเราต้องไปว่าความเอง เพราะหากปล่อยน้องไปว่าความคดีนี้แพ้แน่นอน เพราะความซับซ้อนซ่อนเงื่อน การจัดการกับโฉนดที่ดิน การร่วมมือกันระหว่างนักการเมืองท้องถิ่น กับนายทุน และเจ้าหน้าที่ที่ดินในอดีตจนทำให้ได้โฉนดที่ดินมา ทั้งๆที่หากเอาแผนที่ภาพถ่ายทางอากาศในสมัยนั้นมาอ่านก็จะเห็นว่าออกโฉนดในที่ดินป่าโกงกางทั้งแปลง แต่เขาก็ไม่ทำ เอาแต่คำพยานบุคคลที่เตี๊ยมกันขึ้นมา ถ้าพิสูจน์ได้ที่ดินก็กลับคืนมาเป็นของรัฐ ๕๓ ไร่ (ชายทะเลซะด้วย) ที่เหนื่อยใจก็คือรู้จักกับคู่ความฝ่ายตรงข้ามค่อนข้างดี แต่ผมต้องทำหน้าที่ของผมเต็มที่เหมือนกัน (สำคัญอยู่ที่จะทำงานอย่างไรให้เขายังนับถือเราเหมือนเดิม โดยเขาเข้าใจดีว่าเราต้องทำหน้าที่ของเรา ซึ่งที่ผ่านมาก็สำเร็จไปหลายเรื่องแล้วครับ เขาแพ้แต่เขาไม่โกรธ..แต่ไม่รู้จะสอนวิธีการนี้ให้น้องคนอื่นอย่างไร เพราะมันไม่ใช่ทฤษฎีตายตัวครับ)