ก่อนอื่นต้องขอบคุณคุณกะปุ๋มและคุณจตุพรที่มา ลปรร

อยากเรียนว่า บันทึกนี้เป็นความคิดคำนึงที่เกิดขึ้นอย่างสะสม ในวันแรกๆ มันก็ไม่ชัด แต่ในวันนี้ มันชัดขึ้น ตระหนักว่า ถ้าเราเป็นนักวิจัยสังคม แล้วเราไม่บันทึกเพื่อวิเคราะห์และสังเคราะห์ผลกระทบของรัฐประหาต่อสังคมไทย เราก็คงทำความผิดต่อวิชาชีพของเรา

ยิ่งเราสอนกฎหมาย เราจะกลัวที่บอกนักศึกษาของเราว่า การแก้ไขกฎหมายรัฐธรรมนูญโดยปลายกระบอกปืนนั้น มันเป็นสิ่งที่ผิด เราก็คงต้องลาออกจากจากความเป็นครูสอนกฎหมาย

และยิ่งสำหรับโกทูโนซึ่งเป็นประชาคมวิจัยออนไลน์นะคะ ถ้าเราจะไม่บันทึกความรู้แฝงในสรรพสิ่งที่เราเห็น เราก็คงทำไม่ถูก แต่ถ่าเราใช้บันทึกในโกทูโนเพื่อเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ก็คงผิดเลย

มันคงน่าเสียดายที่เราไม่ได้มี "เสียงวิชาการ" ในการแสดงความคิดเห็นในการร่างธรรมนูญชั่วคราว และจะยิ่งน่าเสียดายที่เราไม่มีส่วนร่วมในการปฏิรูปทางการเมือง

ภาพความจริงของสังคมที่นักวิจัยสะท้อนในโกทูโนนี้ ก็จะเป็นเพียงเรื่องเล่าสู่กันฟัง พลังที่จะผลักดันสังคมให้เข้าใจปัญหาของสังคมเชิงลุก ตลอดจนองค์ความรู้ที่สังเคราะห์ได้ ก็จะไม่มีการสร้างสรรค์และส่งผ่านประชาคมโกทูโนสู่เวทีปฏิรูปการเมือง

จริงอยู่ อ.แหววก็ทำได้ในโลกแห่งความเป็นจริง แต่โอกาสที่เราซึ่งอยู่กันโดยระยะทาง และโดยโอกาสที่จะร่วมงานกัน อย่างคุณกะปุ๋มและคุณจตุพร ก็จะไม่มีโอกาสทักทอแนวคิดร่วมกัน และถอดประสบการณ์ร่วมกัน

เสนอให้เรากลับมาทำหน้าที่ของเราเกี่ยวกับการบันทึกแนวคิดและประสบการณ์เกี่ยวกับ "สังคมไทย" และ "รัฐประหาร" ในมุมมองที่เราแต่ละคนมีภาระหน้าที่อยู่

"บันทึกประหาร" ทำได้ค่ะ ซึ่งอาจจะไม่ลบทันที แต่บล็อกก่อนได้ และหารือกันในประชาคมวิชาการของเรา  ข้อเสนอนี้สร้างความหนักใจให้แก่ อ.จันทรวรรณแน่นอนค่ะ  แต่จำเป็นที่เราจะต้องก้าวข้ามความลำบากตรงนี้ให้ได้ มิฉะนั้น เราก็จะเสียโอกาสที่จะรวบรวมองค์ความรู้มากมายที่เราเดินผ่านจากวันที่ ๑๙ กันยายน พ.ศ.๒๕๔๙ จนถึงวันที่เราสถาปนากฎหมายรัฐธรรมนูญใหม่ได้อย่างสถาพร