วันนั้นนุ้ยได้ไปเล่นกะน้องดินและน้องแดน เลยคุยกะพี่เจี๊ยบว่าพี่นัสคงกลับจากสุรินทร์มาถึงสารคามค่ำแน่ๆ แล้วยังต้องขับรถไป กทม. ต่ออีก นุ้ยยังอึ้งเลยว่า โอ้โห ขับไหวเหรอเนี่ย ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆเลยนะ ยิ่งกลับมาเหนื่อยๆ  แล้วมีใครนั่งเป็นเพื่อนป่ะเนี่ย

คราวหลังก็อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ เข้าใจว่าทุ่มเทกับงานมาก แต่ก็ดูเป็นห่วงตัวเองด้วยนะคะ อย่าลืมว่ายังมีเด็กน้อยสองคนที่ชื่อแผ่นดินและแดนไทและเมียหนึงคือพี่เจี๊ยบรออยู่ที่บ้านอยู่นะพี่  

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ เป็นห่วง

ขอให้โชคดีทุกๆครั้งและตลอดไปค่ะ