ขอบคุณ ดร.กระปุ๋ม  และคุณจตุพรมากครับ
จริงๆแล้วผมไม่ได้ตั้งใจนำภาพนี้มาลงบล็อกเลยครับ
ถ้าประเมินตามสายตาของผมแล้ว ยังขาดความสวยงาม และก็องค์ประกอบศิลป์อยู่อีกมากครับ
หากแต่มันมีความหมายทางด้านจิตใจกับผมมาก
ถ่ายภาพนี้เพื่อไม่ให้ลืมตัว ไม่ให้ลืมว่าเรามาจากไหน เทือกเถาเหล่ากอเราอยู่ที่ไหน
และที่สำคัญ ผมทำงานอยู่ห่างจากบ้านไม่มาก แต่ก็ไม่ค่อยกลับบ้าน ก็เลยต้องเอาภาพนี้มาคอยย้ำเตือนว่า มีคนที่เราต้องคอยดูแลรออยู่ข้างหลัง  และคนเหล่านั้นก็รอเราอยู่เสมอครับ....