เรียน คุณหมอวิจารณ์

ขอบพระคุณมากครับ คุณหมอได้ให้กำลังใจผมและทีมงานมากครับ ผมมีความสุขมากที่ได้มีโอกาสได้ไปร่วมงานแลกเปลี่ยนความรู้ฯที่กระบี่ และได้ฟังคุณหมอพูด ที่คุณหมอบอกว่าคำถามที่ผมถามตัวเองว่าเรียนฟิสิกส์ไปทำไม? เป็นคำถามที่วิกฤตสำหรับผมนั้น คุณหมอเดาถูกแล้วครับ ผมรู้สึกว่าในเวลานั้น มันยากกว่าการเขียนวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกทีเดียว มันเป็นคำถามที่มี่เกี่ยวข้องกับหลายมิติของชีวิต ไม่มีรูปแบบที่แน่นอนในหาคำตอบ คำถามที่ผมถามต่อเนื่องจากนั้นคือ ผมกลับไปเมืองไทย ผมจะทำอะไร และจะมีชีวิตอยู่อย่างไร? ในการพยายามหาคำตอบนั้น ผมได้เรียนรู้อะไรมากมายจากญี่ปุ่น นอกจากในห้องแลปฟิสิกส์ แต่ผมต้องแลกกับการที่ผมไม่สามารถสร้างผลงานวิจัยทางฟิสิกส์ได้อย่างเต็มที่ วันนี้เมื่อผมย้อนหลังมองกลับไป ผมคิดว่าผมเลือกถูกแล้ว ผมคิดว่าถ้าวันนั้นผมไม่คิดหนัก วันนี้ผมคงต้องถามตัวเองอีกว่าเรียนฟิสิกส์ไปทำไม แล้วทำไมต้องเรียนจนถึงปริญญาเอก ผมมีความสุขมากครับที่คุณหมอบอกว่าเรื่องราวเหล่านั้นน่าจะมีประโยชน์บ้าง ผมยังรู้สึกเขินๆที่จะเล่าเรื่องราวของตัวเอง ผมจะพยายามครับคุณหมอ