สวัสดีครัีบคุณเนปาลี

    สบายดีนะครัีบ หากเรามองถึงว่าทุกอย่างมีวัฒนธรรมของตัวเองไม่ว่าจะมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต มองให้เห็นว่าสิ่งนั้นมีการใส่เสื้อผ้าได้ ดังนั้นเราจะเห็นว่าเสื้อผ้าห่อสิ่งนั้นอยู่เสมอครับ

    เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า ยิ่งสูงยิ่งหนาว เป็นคำที่เราเอาไว้สอนตัวเอง ในกรอบหนึ่งครับ

    ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงคือ การให้ครับ ให้อภัย ให้โอกาส ให้ความเห็นใจ ให้ความรู้ ให้อย่างจริงใจ และให้คิดในทางที่ดีๆ บวกๆ ปรองดองกันครับ เพียงแต่ว่าก็นั่นล่ะครับ ทุกอย่างมันมีขีดจำกัดในตัวของมันอยู่ครัีบ

    ใจเราก็มีขีดจำกัด กายก็มีข้อจำกัด แม้แต่ปัญญาก็มีขอบเขตจำกัดครับ เพียงแต่ว่าจะจำกัดในบริบทใดเท่านั้นครับ

ทำโอกาสที่เรามีใ้ห้เกิดประโยชน์กับส่วนรวมจะดีกว่าครัีบ ใหญ่เล็กมันแค่รูปและนามตามที่เราคิดและเห็นกันแ่ค่นั้นครัีบ

ขอบคุณมากครัีบ