ขอบคุณ อาจารย์มนัส มงคลสุข ที่ได้ส่งความเห็นที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อสาธารณชนรังสีเทคนิค..อย่างที่คุณประชุมพรได้แสดงความคิดเห็น ซึ่งถูกต้องที่บางคนอาจจะรู้สึกและคิดเช่นนี้ แต่บางคนก็อาจจะมีความคิดเห็นที่แตกต่างได้ ความรู้สึกด้อยค่า ไม่ได้หมายความว่าความรู้ความสามารถหรือสมรรถนะด้อยกว่าวิชาชีพแต่อย่างใด แต่ว่าความรู้สึกมันเกิดจากผลจากการกระทำของนโยบายของรัฐทำให้บางคนอาจจะรู้สึกเช่นนั้น และได้เรียนรู้ว่าในโลกนี้แม้จะมีความยุติธรรมอยู่บ้างแต่ไม่รู้ว่าความยุติธรรมจะเกิดขึ้นกับวิชาชีพรังสีเทคนิคหรือไม่? บทบาทที่จริงจังในการที่จะเรียกร้องสิทธิตรงนี้เราควรจะมีการทำหรือแก้ปัญหาอย่างไร?หรือจะให้ชนรุ่นหลังที่สืบทอดเจตนารมณ์ของวิชาชีพรังสีเทคนิคผหรือจะปล่อยให้จญภัยไปอีกในอนาคต หากเราไม่ได้แก้ไขจะปล่อยให้เป็นมะเร็งเนื้อร้ายที่ทำลายความรู้สึกไปตลอดชีวิตการทำงานหรือไม่??ที่ได้แสดงความคิดเห็นนี้ก็เพราะว่าไม่อยากรู้สึกว่า จากการที่เราได้มีการพัฒนาในวิชาชีพ มีคุณสมบัติที่ครบ พร้อมที่จะ Progress ตำแหน่งหน้าที่การงานไปข้างหน้า ต้อง หยุดอยู่ตรงตำแหน่ง จนท.รังสีการแพทย์ และในส่วนลึกของความรู้สึกทุกคนก็คงไม่อยากดำรงตำแหน่ง จนท.รังสีการแพทย์ตลอดจนเกษียณ ยกเว้นคนที่กำลังจะใกล้เกษียณหรือ early retire ก่อน

สุดท้ายก็อยากจะฝากความหวังไว้กับคณะกรรมการวิชาชีพที่จะเข้าไปมีบทบาทในการขอตำแหน่ง นักรังสีการแพทย์ ให้กับชาวรังสีเทคนิคทุกคนที่กำลังรอคอยอยู่หลายชีวิต