ตอนผมเรียนอยู่ผมมีเพื่อนที่ไม่เก่งคอมพิวเตอร์เลย มาถามผมให้ผมทำให้ คุณพี่ๆ

รู้ไหมว่าผมตอบกลับไปอย่างไร ผมบอกเธอ ว่า *คอมพิวเตอร์ถ้าไม่กล้ากับมันก็ไม่มีทางเป็นถ้าให้เราทำให้เธอก็ทำไม่เป็น*แค่นั้นแหล่ะครับเธอร้องให้กอดผมและอาจารย์ที่กำลังสอนผม ต่างพากันนิง แต่ผมบอกเพื่อนว่า ผมไม่สอนเพราะผมไม่ใช่อาจารย์ ผมไม่ทำให้ใครก็เพราะผมขีเกียด ของผมเองก็ยังไม่เสร๊จ(อันที่จริงผมแอบส่งกับอาจารย์แล้ว

อาจารย์รู้ว่าผมเป็นคอมตอนนั้นเรียนอยู่ปวช.ปี1) แต่ผมบอกให้ได้แนะนำได้ อาจารย์บอกว่าให้ผมมาบอกหน้าห้องเลยแต่ผมไม่ไป เพื่อนผมเป็นผู้หญิงครับ ที่ร้องให้ เพื่อนผูชายต่างพากันว่าผมบอกว่า หยิ่ง รู้แล้วไม่ยอมบอกผมเรียนอะไรไม่เก่ง เก่งอยู่อย่างเดียวคือ คอมพิวเตอร์ เป็นเพราะ เกมส์ด้วยมั่งที่ทำให้ผม มีเทคนิก ดีๆโดนไม่รู้ตัว ผมจับไวรัสเก่งเท่าๆกับที่อาจารย์จับได้แล้วมีวิธีแก้ใขแบบง่ายๆตามที่ผมเข้าใจ คงจำกันได้ไวรัสชื่อ

bruntok.exe ที่เว็บมันเขียวๆ ผมหาทางจับมันโดยที่ไม่มี Anti Virus แล่น2คนกับอาจารย์ แข่งกันว่างั้น ก็จับได้ไล่ๆกัน แล้วก็แก้ได้ พร้อมกัน เห็นไหมว่าการเดาบางครั้งก็มีประโยชน์ เดาว่ามันทำงานอย่างไร เดาว่ามันอยู่ตรงไหนเดาว่ามันก็แสบดี

ไวรัสไม่ได้เป็นสิ่งที่หน้ากลัวครับ แต่ มันเป็นอาจารย์ที่ทำให้เราเก่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

การเขียนเว็บก็เริ่มที่เกมส์เพราะอยากลองเปิดเกมส์ออนไลน์เลยต้องเขียนเว็บเพื่อจูงใจเลยจบที่หนังสือจาก 7/11 หน้าบ้านอุ้ยไม่ใช่ต้องบอกว่าปากทางเข้าบ้าน

ทุกอย่างของผมเริ่มมาจากเกมส์ เกือบติดคุกก็เพราะเกมส์เรียนอะไรไม่จบก็เพราะเกมส์

ทุกวันนี้ หารายได้จากเกมส์ และขายคอมพิวเตอร์ให้คนที่เล่นเกมส์

*** เกมส์ก็ไม่ได้เลวร้ายไปหมด มีสิ่งดีๆ สอนอะไรบางอย่าง

เช่นเกมส์สงคราม อย่างน้อยก็ทำให้ผมไม่กลัวการติดทหาร ของปี 51 ผัด2นี้

สอนให้มีไหวฟริบถ้าไม่มีก็ต้องเริ่มใหม่

เกมส์ แข่งรถ ซิ่งๆแรงๆ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าเอาเวลาเล่นเกมส์ไปขี่รถเล่น

เกมส์เต้นแดนซ์ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อเพลงพวกนี้เพียงเลนเกมส์ก็มีเพลงฟัง

ทั้งนี้ ไม่เป็นการสิ่นเปลือง เงิน ผู้ปกครองแต่ก็ต้องระวังภัยคุกคาม(ผมเลือดเลียงสมองไม่พอเพราะไม่ใด้พักพ่อนมานานกว่า2เดือน นอน ฉเลียวันล่ะ1-2ชั่วโมง)

และเด็กผูหญิง ผู้ปรกครองไม่รุเลยว่าเค้าเลนกับใครคุยกับใคร ทางที่ดี ที่พ่อแม่ผมไม่เคยสนใจ ** จงสนุกไปกับลูกๆของคุณเถาะ อย่างน้อย ลูกคุยก็ได้รับความอบอุ้นใจที่ผู้ปกครอง ยอมรับ ในสิ่งที่เค้ากำลังทำ (ซึ่งผมก็ไม่เลยเห็นมันเช่นกัน พ่อแม่ผมหัวโบราณไปนิสโดยเฉพาะแม่)

ตอนเริ่มเรียนเทคนิกครั้งแรก ก็ประมาน4-5ปีที่แล้วผมอยากได้ มอเตอร์ไซ เพราะเรียนจนกระทั่ง6โมงเย็นแต่พ่อซื้อคอมพิวเตอร์มาให้ เหอๆ ดีม่ะพ่อผม พ่อบอกว่าเองต้องใช้

ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรก็เลยเงียบ จากนั้นก็เอารถยนต์พ่อไปเรียนแทนครับเหรอๆโคตรบ้า

(ขับรถได้ตั่งแต่อยู่ ป.5กำลัง summer ขึ้นป.6 ตัวเล็กมา ผมในตอนนั้นจำได้ว่าสูงแค่ ร้อยกว่าเซนเอง น่าจะ 120กว่าๆ มั่ง)

แล้วติดต่อมมาน่ะถ้าบลอดขยับ)

เป็นไงชีวิตเละๆของหนุมซ่อมคอม จบแค่ ม.3 มีอะไรอยากเล่าให้ฟังเยอะ แต่ไม่รู้อยากจะฟังไหม