สวัสดีครับอาจารย์ยูมิ
ถ้ามีประโยชน์ผมจะเล่าต่อนะครับ....
วันนั้นเมื่อทวดฮ่องและปู่ผม ออกจากทรงน้องผมและพ่อผมแล้ว พ่อเล่าให้ฟังว่าปวดแขนและขามาก เพราะโดนดัดให้รำ
ผมก็ถามพ่อว่า"แล้วตายายโนราบ้านเรามาจากไหนอีกล่ะพ่อ ในเมื่อพ่อบอกว่าเก็บไว้ที่ใต้เจดีย์วัดทิ้งพระแล้ว" พ่อให้คำตอบที่ผมฟังแล้วอึ้งว่า
"อาผู้หญิงของลูกที่นราธิวาส เห็นเพื่อน ๆ เขามีตายายโนรากัน แล้วทำพิธีไหว้ครูเพื่อให้มาปัดเป่าความทุกข์และสร้างความสุขให้กับลูกหลาน จำได้ว่าที่บ้านตัวเองก็มีตายายโนราและถูกเก็บไว้ ก็ไปคุ้ยออกมาบ้าง แต่พยายามหาวิธีให้ทรงตัวเอง แต่ท่านไม่ยอมทรง กลับมาทรงแต่เฉพาะครอบครัวพ่อผม ตั้งแต่พ่อรู้ว่าอาไปคุ้ยตายายโนราออกมาอีกก็โกรธมาก แต่ไม่รู้จะทำประการใด ต้องตั้งสาดหมอนให้ แต่ไม่ยอมให้ตั้งที่นราธิวาส ให้มาตั้งที่บ้านอาอีกคนที่จังหวัดยะลา เลยไปมาประจำระหว่างจะทิ้งพระ ยะลา โคกโพธิ์ "
เพราะที่บ้านผมพ่อก็ตั้งสาดหมอนไว้ ผมเห็นตั้งแต่จำความได้ว่ามีอยู่แล้ว ถามว่าสาดหมอนนี้หมายความว่าอย่างไร ? พ่อบอกว่าเหมือนสถานีติดต่อ ปู่ย่าตายายจะมาเยี่ยมดูแลลูกหลานก็อาศัยผ่านทางนี้ ดังนั้นเมื่อลูกหลานตั้งสาดหมอนก็จะทำการกราบไหว้ดั่งเป็นตัวแทนของบรรพบุรุษครับ
แต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมาน้องสาวบอกว่าทวดโนราบอกจะไม่มาทรงแล้ว ลูกหลานไม่ค่อยสามัคคีกันเห็นแก่ได้ บอกอะไร ก็ไม่ฟัง ห้ามอะไรก็ไม่เชื่อ ถูกลงโทษก็ไม่หลาบจำ ทำอีกก็ลงโทษอีกอยู่เช่นนี้บาปกรรมเปล่า ๆ จะไม่มาอีกแล้วครับ
อาผมคนหนึ่งแอบเล่าให้ฟังว่า น้องสาวผมซึ่งธรรมดาเป็นคนรูปร่างท้วม แต่พอตายายโนราเข้าทรงกลับแข็งแรง สามารถปีนเสาโรงโนราขึ้นไปดูความถูกต้องเครื่องเซ่นบนหลังคาโรงพิธีได้ครับ....
โชคดีครับผม