Blog ของคุณ Golb... http://baansuan.wordpress.com/

กะปุ๋มชอบเข้าไปอ่านเช่นกัน...งานเขียนสะท้อน "ใจ" ของผู้เขียนได้ละเอียด ลุ่มลึกยิ่งค่ะ... ตามอ่านมานานแล้วค่ะ... น่าจะเป็นอารมณ์ละมุนละไมคนหนึ่งทีเดียว

..............................

อาจารย์พูดถึงสวน...ก็เลยทำให้นึกถึง ท่านไถ่นัท ฮันท์...

จึงขออนุญาตนำ "รดน้ำเมล็ดพันธุ์" มาฝาก...ผู้คน ทีมงาน และ Lab ค่ะ...

....

ในใจของเรา คือ สวน ที่มีเมล็ดพันธุ์มากมาย

เมล็ดพันธุ์ความกรุณา ความโกรธ

เมล็ดพันธุ์ความกล้า ความกลัว

เมล็ดพันธุ์เหล่านี้รอที่จะงอกงามเติบโต

 

เราออกแบบและเลือกได้ว่าจะให้สวนในใจเราเป็นแบบไหน

เมล็ดพันธุ์ใดจะเติบโต แข็งแรง ขยายกิ่งก้านสาขาครอบคลุมอาณาจักรแห่งใจเรา

 

หากเราต้องการให้ต้นรักงอกงาม เราจะใส่ปุ๋ยชนิดใด?

ดูแลให้น้ำ แดด และอากาศอย่างเหมาะสม

แน่นอนว่า ต้นรักจะโตได้เราต้องให้ความรักกับมันด้วย หมั่นดูแลใส่ใจอย่างสม่ำเสมอ

สักวันต้นรักจะผลิดอก ออกผล ให้ความร่มรื่น ร่มเย็นแก่เรา

 

แล้วจะทำอย่างไรกับต้นโทสะเล่า หากเราไม่ต้องการมัน?

ต้นโทสะดั่งวัชพืช ได้น้ำเพียงนิด ปุ๋ยเพียงหยิบมือก็ผลิพรวดโตไว

รุกรานต้นไม้อื่นๆ ทำให้สวนรุงรัง

โค่น ถาก ต้นก็งอกขึ้นใหม่ รากโทสะหยั่งลึกเกินถอน

 

ไถ่(ภาษาเวียดนาม = พระอาจารย์) ว่า งดปุ๋ย งดน้ำและอาหารบำรุงต้นโทสะ มันจะค่อยๆ เหี่ยวแห้งเฉาไปเอง

และหากต้นรักเติบโตคลุมพื้นที่ในสวน

ต้นโทสะก็จะโตได้ยากเพราะขาดแสง ขาดอาหาร และพื้นที่

 

หมั่นดูแลตกแต่งสวนในใจของเรา รดน้ำเมล็ดพันธุ์อันงดงามในใจเราและผู้อื่นทุกๆ วัน เราจะมีสวนสวยไว้นั่งเล่นสบายใจ

จาก...

"ดั่งกันและกัน; จากตาสู่ใจ ธรรมะใกล้มือ"