๐ หากเรามัวคิดกันไป  ธุระมิใช่
หวังให้พ้นความรำคาญ
     ๐ หากปล่อยเช่นนี้เนิ่นนาน อันความรำคาญ
ห่อนผ่านห่อนพ้นวนมา
     ๐ มากหลายกลายเป็นปัญหา เกินคณนา
ต้องมาไร้สุขทุกข์ใจ
     ๐ ไม่รู้จะทำยังไง ให้ล่วงทุกข์ไป
ต้องใช้ทรัพย์สินปัญญา
     ๐ ครั้นมีผู้คนอาสา ต้องช้ำอุรา
หาว่าเล่ห์สนกลใน
     ๐ ครั้นจะละถ้อยปล่อยไป อะไรทำไม
ซ้ำร้ายหลายซับทับทวี
     ๐ ปัจเจกเสกสรรค์กันที ต่างคนต่างดี
เริ่มที่ตัวเราเฝ้าทำ
     ๐ นับหนึ่งซึ่งตนควรจำ ตัวเราต้องนำ
รีบทำนับแต่บัดนี้.