ถึงเพื่อน ๆ ในห้องน้อย

หลังจากที่อ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายแล้วนั้น ทำให้เกิดคำถามและความรู้สึกที่อยากจะระบายให้เหล่าเพื่อน ๆ ได้รับทราบกัน ในเรื่องของการทำงานเป็นกลุ่ม และกลุ่มเพื่อนในห้อง

ก่อนอื่น เมื่อตอนเริ่มเรียนนั้นพวกผมผู้มีอายุ(อยากบอกว่าน้อยแต่กลัวจะโดนแบนอ่ะคับ)ได้บอกไว้ว่า ไม่ว่ายังไง เราจะพยายามดึกกันขึ้นไป เพื่อให้ได้จบและรับปริญญาพร้อมกัน จำกันได้ไหมเพื่อน ๆ และตอนนี้เวลาก็ผ่านมานานเนิ่น(เพิ่งจะสามอาทิตย์เองนินา)เราก็ยังจำและทำตามคำพูดนั้นอยู่เสมอ

เราอยากบอกทุกคนว่า หากเราจับมือกัน ไม่ว่าอุปสรรคใด ๆ ที่ขวางอยู่ เราก็จะสามารถก้าวข้ามมันไปได้ แม้นว่าบางคนจะหกล้มและลุกก็ดี หรือบางคนหกล้มแล้วยินดีที่จะนอนอยู่ตรงนั้นก็ดี เพื่อนในห้องจะเอามือที่รวมกันนี้แหละ ประสานแล้วก็จะโอบอุ้มคุณให้ก้าวผ่านอุปสรรคต่าง ๆไปพร้อม ๆ กัน เชื่อสิ ว่าเราจะเป็นอย่างนั้นและเราจะทำอย่างนั้น

อยากให้เพื่อน ๆ จำสิ่งเหล่านี้ไว้นะครับ เพราะมันเป็นประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมได้เรียนรู้มาด้วยตัวเอง คือ

1. เมื่อผิดต้องขอโทษ รู้จักการขอโทษ มันอาจเป็นศักดิ์ศรีของบางคนแต่มันก็ไม่อาจนำหน้าคำว่าเพื่อนได้

2. การให้อภัย รู้จักการให้อภัยซึ่งกันและกัน ไม่ตำหนิเมื่อเพื่อนทำผิด พร้อมที่จะก้าวข้ามความผิดพร้อมหาข้อบกพร่อมและแก้ไขให้ลุล่วงไปด้วยกัน

3. การรับฟังผู้อื่น รู้จักรับฟัง อย่าเอาความคิดของตัวเองเป็นหลัก หากมีเพื่อนแย้งก็ควรที่จะรับฟังและพิจารณาสิ่งที่แย้ง เพราะเชื่อเถอะว่า คุณไม่ได้เกิดมามีสมองเป็นเลิศเพียงคนเดียว หรือคิดเป็นเพียงคนเดียว เพื่อนมีไว้ให้ปรึกษา ไม่ใช้มีไว้ให้มองตาอย่างเดียว

4. การกล้าแสดงออก จุดนี้เป็นสิ่งที่ผมอยากเน้นให้มากที่สุด เพื่อนหลาย ๆ คนที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออก ผมไม่อาจต่อว่า หรือตำหนิ เพียงแต่ว่า บางครั้งบางคราที่เมื่อถึงเวลาที่คุณจะต้องช่วยพวกพ้องหรือเพื่อนฝูงแล้วนั้น คุณต้องทำได้ และยินดีที่จะทำให้เต็มความสามารถ การแสดงออกของคุณจะช่วยทำให้คุณกล้าขึ้น นั้นย่อมเป็นผลดีแก่ตัวคุณเอง และที่สำคัญ คุณยังสามารถฝ่าสิ่งที่คุณไม่กล้าอีกด้วย

ผมก็คงมีเท่านี้ที่อยากจะเสริม

แล้วครั้งต่อไปจะมาเล่าประสบการณ์การทำงานกลุ่มต่อนะครับ

Smart Law Team