อ่านบทกวีที่ครู กระดาษทรายนำมาลง blog ไว้แล้ว ทำให้ผู้อ่านอดสงสารชีวิตชาวนาไม่ได้ โลกจะไปถึงไหนก็ตามชาวนาก็ยังทุกฃ์ใจเหมือนเดิม สงสารจัง