ก็ จริง มันก็เป็นการศึกษาต่อบ้าง คิดเพิ่ม คิดเติม แต่ก็ต้องประมวลและเรียบเรียงใหม่ นำเสนอในเรื่องที่เราต้องการ ก็เป็นหลักวิธีวิจัยทั่วไป แต่คงไม่ถึงขั้น copy แล้ว paste เลยมั้ง ถ้าคิดว่าการทำวิจัยทำแบบนี้ได้ เม้งน่าจะลองทำเสนอวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกดูนะ บอกที่ปรึกษาไปเลยว่าผมจะ copy แล้ว paste เพราะไม่มีเรื่องอะไรใหม่ในโลก อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง เอ...แต่เม้งจะทำหรือเปล่าล่ะ เราว่าโยงทฤษฎี หรือเขียนอะไรให้เข้ากับสิ่งที่ตัวเองคิดก็ได้ทั้งนั้นแหล่ะ จะเขียนให้ลิงมีบรรพบุรุษเป็นปลาซีลาคานยังได้เลย
จริงๆ เรื่องนี้ผมก็บ่มไว้พอสมควรแล้วครับ ซานใจเย็นๆ แล้วขึ้นอ่านทบทวนใหม่นะครับที่ผมเขียนแล้วมาอ่านที่ซานนำเสนอไว้ครับ ว่าที่ผมเขียนไว้นั้น ผมเน้นอะไรบ้างครับ
เรื่องวิทยานิพนธ์นั้นจริงๆ มันเป็นการต่อยอดด้วย คิดต่อเพิ่มใหม่ด้วย ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดานะครับ กว่าจะออกมาเป็นงานสักชิ้นเราคิดตามต้องไปสำรวจใครทำมาบ้างแล้วเกิดปัญหาอะไรบ้างเค้าแก้ปัญหากันอย่างไรบ้าง หากวิธีการไหนดีเหมาะกับชุดการทดลองของตัวเองก็ยกนำมาใช้เลย เพราะถือว่าเป็นการแก้ปัญหาได้โดยอ้างอิงวิธีการของเค้า ส่วนเมื่องานเราตีพิมพ์ไปแล้วคนอื่นจะเชื่อหรือไม่นั่นก็อยู่ที่ผู้่อ่านครับ บางงานวิจัยเราอ่านแล้วยังเจอการหมกเม็ดในงานวิจัย ด้วยการจำกัดของพื้นกระดาษ หรือการบอกไม่หมดและอื่นๆ ซึ่งเราอ่านแล้วก็ต้องไปศึกษาต่อในอ้างอิงครับ
ส่วนงาน ป.เอก ที่ผมทำ หากใครจะเอาไปคัดลอกนำเสนอ ก็ทำได้ครับ อิๆ หากตอบคำถามในรายละเอียดได้ครับ เพราะคนทำจะเจอและพบปัญหาเองจะรู้ครับ ผมจะบอกว่าเป้าหมายการเรียนของผมคือเน้นตัวความรู้ที่จะนำไปประยุกต์ใช้ในบ้านเราล้วนๆ ครัีบ โดยภูมิบ้านเราเป็นรากหลักในการทำวิจัยครัีบ
เม้งอยากเขียนไร ก็เขียนไปตรงๆ เถอะ อย่าอ้อมค้อมเลย เราอ่านมาหลายอันแล้วคิดว่าคงอยากบอกอะไรกับคนในนี้ มีอะไรที่ไม่เห็นด้วยก็ว่าตรงๆ เหอะ อย่ามัวกระบิดกระบวนเลย มีแต่ผู้หญิงที่เขาเหน็บกันอ้อมค้อมแบบนี้ แต่เราไม่ค่อยจะหญิงไง เรากล้าเขียนเราก็กล้ารับ เพราะรู้ว่าเม้งไม่โกรธถ้าเราพูดตรงจากใจ โทษทีนะ เพื่อนอึดอัดแทน อย่าถือสาถ้าไม่มี hidden agenda แต่ถ้ามีก็ย้อนอ่านข้างบนอีกครั้ง แมนๆ
ในส่วนนี้ผมคิดว่าซานทำใจให้สบายใจก่อนนะครับ แล้วค่อยอ่านบันทึกอีกรอบครับ บันทึกผมไม่ได้บอกหมด เพราะถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยกันครับ จริงๆ จะบอกว่ามีอะไรจะบอกก็บอกได้ครับ เพราะบันทึกส่วนใหญ่บล็อกนี้ สะกิดให้คนอ่านคันอยู่เสมอครับ ผมไม่เรียกว่าเหน็บครับ แต่เรียกว่าสะกิดให้คิด จนมีท่านผู้ใหญ่ที่ผมนับถือท่านบอกว่า อย่างเม้งนี่ต้องปลูกต้นหมามุ่ย อิๆๆๆ
จริงๆ เรื่องในโกทูโนว์เองผมมีหลายๆ เรื่องนะครับ ที่สังเกตมาแต่ผมเองไม่ได้จะกล้าสรุปได้ชัดเจนมากหรอกครับ และไม่อยากจะด่วนสรุปด้วยครัีบ เพียงแต่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมา ผมมักจะได้ข้อคิดเสมอๆ ในการเอามาปรับใช้ เรื่องหญิงเรื่องชายนั้นไม่เกี่ยวนะครับ เน้นที่ระบบคิดนะครับ ผมไ่ม่รู้ว่าซานคิดอะไรลึกๆ อยู่หรือเปล่าครับ ทำใจให้สบายใจเถิดครับ หากบริสุทธิ์ใจต่อกัน ต่อสังคมชุมชนนี้นะครับ
และบันทึกนี้ผมจะบอกให้ก็ได้ว่าผมเริ่มคิดและทบทวนเรื่องการสร้างระบบการเรียนรู้ในชุมชนโกทูโนว์ตั้งแต่ ที่ผมทราบข่าวเรื่องมีเด็กนักศึกษามาเขียนบล็อกที่โกทูโนว์นะครับ และมีการพูดคุยเรื่องการ Copy and Paste สิ่งที่ผมบ่มไว้ในหัวตอนนั้นคือ
- การคัดลอกเหล่านี้มีประโยชน์บ้างไหม?
- การคัดลอกเหล่านั้นเป็นการเรียนรู้บ้างไหม?
- หากคนอื่นมาอ่านในบันทึกที่คัดลอกมา เค้าได้ประโยชน์กลับไปไหม? หากได้ประโยชน์หรือความรู้ออกไป แล้วดีหรือไม่? อย่างไร?
- แล้วผมบ่มไว้เรื่อยมาครับ อาจจะประกอบกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น จนมาถึงบทความสุกในวันนี้ไงครับเลยปล่อยออกมาครับ อิอิ