ภาพ รุ้งสลาย โดย: แม่ไก่   


สวัสดีครับพี่นุส nussa-udon  นึกถึงกลอน เสียเจ้า โดย อังคาร กัลยาณพงศ์ (กวีกลุ่ม Surrealist) ที่ว่า

เสียเจ้าราวร้าวมณีรุ้ง           มุ่งปรารถนาอะไรในหล้า
มิหวังกระทั่งฟากฟ้า            ซบหน้าติดดินกินทรายฯ 
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก          ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามา ตรมตาย        อย่าหมายว่าจะให้หัวใจฯ 
ถ้าเจ้าอุบัติบนสวรรค์           ข้าขอลงโลกันตร์หม่นไหม้
สูเป็นไฟเราเป็นไม้              ให้ทำลายสิ้นถึงวิญญาณฯ 
แม้แต่ธุลีมิอาลัย                 ลืมเจ้าไซร้ชั่วกัลปาวสาน
ถ้าชาติไหนเกิดไปพบพาน     จะทรมานควักทิ้งทั้งแก้วตาฯ 
ตายไปอยู่ใต้รอยเท้า            ให้เจ้าเหยียบเล่นเหมือนเส้นหญ้า
เพื่อจดจำพิษช้ำนานา          ไปชั่วฟ้าชั่วดินสิ้นเอยฯ