สวัสดีครับ

เคยอ่านนานแล้ว โองการแช่งน้ำ จิตร ภูมิศักดิ์เขียนไว้ ละเอียดหลายแง่มุมไม่แน่ใจว่าเล่มเดียวกับที่คุณกวินพูดถึงหรือเปล่า

การอ่านวรรณคดี ทำให้ได้แง่คิดหลายแง่มุม บางครั้งเราก็มองด้วยมุมปัจจุบัน คือมองแบบคณิตศาสตร์ ว่า คำนั้นๆ มีความหมายเพียงเท่านั้น ตามที่เรารู้จักในปัจจุบัน

โองการกล่าวถึงไฟเผาไตรตรึงษ์ แล้วเราก็อนุมานว่า ไฟไม่เผาสวรรค์ชั้นอื่น? อันนี้เรามองตามสายตาคนปัจจุบันมั้ง

ไตรตรึงษ์ เป็นคำที่คนไทยคุ้นที่สุดในบรรดาสวรรค์ทั้งหมด (ในบรรดาจาตุมหาราชิกา ดาวดึงส์/ไตรตึงษ์ ยามา ดุสิตา นิมมานรดี และปรนิมมิตวสวัตดี, จากข้างบน)

สันนิษฐานว่า ไตรตรึงษ์ ก็คือ สวรรค์นั่นเอง แถวๆ ภาคกลาง ก็มีชื่อวัด ชื่อสถานที่ว่า ไตรตรึงษ์ ก็หลายที่ แต่ชื่อ ยามา หรือแม้ ดุสิต ก็ไม่ค่อยได้ยิน...

อาจารย์เคยเล่าให้ฟังว่า จารึกบางแผ่น อ่านบางคำ ก็แปลไม่ออก เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เพราะในจารึกท่านเขียนว่า ตาบติง... นั่นก็คือ ตาวติงส์ นั่นเอง อิๆๆ

เข้าใจว่า แนวคิดต่างๆ ที่มีอยู่ในไทยนั้น ไม่ได้ถ่ายเอกสารตรงมาจากอินเดีย, เขมรอาจจะตรงเป๊ะกว่า เรื่องแต่งผิดนั้นฟังดูก็ทะแม่ง แต่เรื่องความเชื่อที่ไม่ตรงกับอินเดียดูจะเข้ากันกว่า