ผมชอบบทนี้

ชีวิตราชการที่พอเพียง

ตั้งแต่เราเข้าไปเรียนด้วยกัน (หรือไม่ไปเรียนด้วยกัน) เค้าก็พูดถึงการปฏิรูประบบราชการ ซึ่งความจริงเค้าพูดก่อนหน้านั้นอีก แต่ไม่เคยมีผลเป็นจริง เมื่อเรามารับราชการ (ก็ไล่เลี่ยกัน) มาพบกับความจริงของการทำงานภายใต้ระบบขนาดใหญ่ ที่มีวัฒนธรรมเป็นโครงสร้างที่จำหลัก มั่นคง อย่างที่ไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงได้ ผมเคยประกาศกับตัวเองอย่างอหังการ์ ว่า "กูนี่แหละจะทำให้ดู กูจะเปลี่ยนมันให้ได้"

วันเวลาที่ผ่านมา มีบางครั้งที่ความตั้งใจนั้นเลือนลางจนแทบจะหายไป แต่ทุกครั้งที่นั่งลง คิดถึงเรื่องเก่า คิดถึงสิ่งที่เคยเชื่อ คิดถึงเพื่อน คิดถึงสิ่งที่เพื่อนเคยทำ และกำลังทำอยู่ ก็หวนกลับมาดึงตัวเองมาอยู่ในร่องที่อยากเดินได้

มาเจอข้อเขียนของเพื่อนที่มีความสุขอยู่กับชีวิตราชการที่พอเพียง ผมไม่อาจหาญพอที่จะใช้คำนั้น ผมเพียงแต่มีชีวิตราชการที่อย่างไม่สยบยอม ทั้งต่อระบบ ผู้คน และวัฒนธรรม

วันนี้ผมจึงผันตัวเองมาเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ในองค์การมหาชน

ยังคงและมีความสุขกับการคิดถึงเพื่อนเสมอ