| บัดเดี๋ยวดังหงั่งเหง่งวังเวงแว่ว |
สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา |
|
เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา |
ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต |
| แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ |
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด |
| ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวจนเลี้ยวลด |
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน |
| อันมนุษย์นี้ที่รักสองสถาน |
บิดามารดารักมักเป็นผล |
| ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน |
เกิดเป็นคนคิดเห็นเจรจาฯ |
| แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ |
ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา |
| รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา |
รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี |
| จงคิดตามไปเอาไม้เท้าเถิด |
จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี |
| พอเสร็จคำสำแดงแจ้งคดี |
รูปโยคีหายวับไปกับตาฯ |
