• หมอรุ่ง คะ..

สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ และวันเวลาก็ไม่เคยรอใครจริงๆ ด้วย

แต่ต้อมเชื่อนะคะ ว่าเขาเองก็รับรู้ว่าต้อมรักเขาเหมือนกัน(อาจจะไม่มากเท่าเขา)  เพราะว่าเขาเป็นเพื่อน    คืนที่สองของการจากไปของเขา  ต้อมขับรถขึ้นเขาเพื่อไปไหว้ศพเขาในตอนกลางคืน   ระหว่างทาง..จู่ๆ ตรงเบื้องหน้า ใบไม้จำนวนมากมายก็ไหลวนขึ้นไปบนอากาศ(ปกติใบไม้ต้องร่วงจากต้นลงสู่พื้นใช่ไหมคะ)ทั้งๆ ที่ลมก็แทบจะไม่มี  เพื่อนที่นั่งไปเป็นเพื่อนต้อมเงียบกริบ  แต่ต้อมกลับยิ้มเพราะรู้สึกว่าเขามารอรับเรา   และคืนนั้นที่กลับบ้านก็ฝัน  ฝันว่าไปงานศพใครไม่รู้แถวในอำเภอที่ต้อมอยุ่แล้วเขาเปิดโลงให้ดูเป็นครั้งสุดท้าย  ต้อมก็ชะโงกหน้าไปดู  กลายเป็นว่า..ที่นอนอยู่ในโลงเป้นเพื่อนต้อมที่เพิ่งเสียไปนี่เอง  เขาใส่เสื้อสีขาว  มีแผลแตกที่คิ้วซ้าย  และนอนหลับตาอยู่  แล้วเขาก็ยิ้มให้ต้อม   ต้อมก็เลยตกใจตื่น..ลุกขึ้นมาร้องไห้ใหญ่เลย   พอรุ่งสางรีบโทรหาเพื่อนอีกคนที่สนิทกับเขา..เธอบอกว่า เพื่อนเราคิ้วแตกที่ด้านซ้ายและวันนั้นสวมเสื้อยืดสีขาวด้วย   อึ้งๆๆๆ เลย

เป็นครั้งเดียวที่รู้สึกติดต่อกันได้น่ะค่ะ ....  จึงเก็บเรื่องนี้มาสอนตัวเองในวันที่รู้สึกว่าตัวทิฐิเกเรด้วย