จริงอย่างที่น้องสายลมว่า...

บางครั้งเราให้อภัยคนนอกได้อย่างง่ายๆ แต่กับคนในเรากลับขุ่นใจใช้เวลาเสียนานกว่าจะหมดความขุ่นใจ

แต่ตอนเราเป็นเด็กเราโกรธเพื่อนแป๊บเดียว แล้วเราก็กลับไปเล่นกัน พอเราเป็นผู้ใหญ่เราโกรธแล้วทะลึ่งอาฆาตเขาอีก..

บางทีเราต้องทำตัวเป็นเด็กมั่งแล้วละ...