ขอบคุณครับคุณหมอ

ไม่รู้ว่าในหลักสูตรการผลิตครูออกมามีการสอนวิชาจิตวิทยาสอนเด็กหรือเปล่า เพราะจริงๆแล้ววิชานี้น่าจะต้องเรียนและน่าจะมีข้อบังคับลงไปเลยว่าต้องได้เกรดขั้นต่ำในวิชานี้เท่าไรจึงจะสามารถจบออกมาเป็นครูได้ เพราะการกระตุ้นเด็กให้อยากรู้ ใฝ่รู้ รู้จักคิด นั้นสำคัญมาก คุณครูที่มีความสามารถแบบนี้นั้นหายากมากเลย ไม่ค่อยเจอ ส่วนใหญ่ก็จะสอนๆๆๆๆๆๆ อย่างเดียว

ส่วนพวกที่หัวกระทิได้เรียนทองโอลิมปิก เยอะแยะไปหมด แล้วโรงเรียนก็ดีใจ ภูมิใจว่าเป็นนักเรียนของตัวเอง เท่าที่รู้มาส่วนใหญ่แล้ว เด็กพวกนี้ไม่ได้เรียนรู้อะไรในโรงเรียนเลย มีแต่ชื่อเท่านั้นที่อยู่ในโรงเรียน ตัวก็มาโรงเรียน มายังงั้นๆแหละ เพราะวิชาที่ในห้องสอนนั้นก็เรียนไปหมดแล้วจากข้างนอก เด็ก ม4 บางคนเรียนข้างนอกไปถึงวิชาของนิสิตปี1 แล้ว นี้มาบอกว่าเด็กเหล่านี้เก่งได้เรียนทองโอลิมปิก ผมหล่ะงง เข้าใจครับว่าเด็กพวกนี้เป็นอัจฉริยะ ที่สามารถเรียนรู้อะไรได้เร็วกว่าเด็กทั่วๆไปแต่ผู้ใหญ่คิดบ้างมั๊ยว่า พวกเค้าเหล่านี้ชอบและกที่จะทำหรือเปล่า เป็นความกดดันพวกเค้าเกินไปหรือเปล่า ถ้าพวกเค้ารู้จักการลดความกดดันลงได้ พวกเค้าก็จะสามารถผ่านพ้นช่วงชีวิตไปได้ แต่ถ้าไม่ก็จะเป็นข่าวหน้าหนึ่งของ นสพ.ต่างๆ แบบที่เราอ่านเจออยู่เสมอๆ ในยุคปัจจุบันนี้

ผมรู้สึกว่าเรามองกันเรื่องเกรดการเรียนมากจนเกินไปแล้วเวลานี้ แม้แต่วิชาศิลป์ดนตรี ตามดรงเรียนดนตรีทั่วๆไปก็จะเน้นสอนให้เด็กไปสอบดนตรีกัน ผู้ปกครองก็จะภูมิใจว่าลูกเราสอบระดับนั้นระดับนี้แล้ว ผมดีใจที่คุณครูดนตรีของลูกๆผมไม่มีความคิดเช่นนั้นในการสอนเด็กๆ เค้าสอนให้เด็กๆมีความอยากรู้และอยากเล่น เล่นไปเรื่อยๆ ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าเราจะอยู่ขั้นไหนแล้ว